મલમની કરું શૂન્ય કોનાથી આશા ?
કે મિત્રો જ મારા જખમને ખણે છે.
‘શૂન્ય’ પાલનપૂરી

હતી – લક્ષ્મી ડોબરિયા

એક ઝીણી ક્ષણ મને વાગી હતી !
મેં મુલાયમ વેદના માંગી હતી !

હાથતાળી આપશે નો’તી ખબર
મેં સમયની ચાલને તાગી હતી !

આંગળી મેં શબ્દની પકડી અને
રેશમી સંવેદના જાગી હતી !

મેં વિષાદી સાંજને ચાહી જરા
તો ઉદાસી રીસમાં ભાગી હતી !

લાલસા તેં હૂંફની રાખી અને
મેં અપેક્ષા સ્નેહની ત્યાગી હતી !

એટલે સપનાં ફરી આવ્યા નહીં
પાછલી આ રાત વૈરાગી હતી !

લાગણી થૈ ગઈ હરણ, ને એ પછી
પ્યાસ મૃગજળની મને લાગી હતી !

– લક્ષ્મી ડોબરિયા

એક મજાની ગઝલ, મારી જરાય નોંક-ઝોંક વિના !

8 Comments »

  1. Rina said,

    May 25, 2012 @ 1:43 am

    વાહ……

  2. alpeshvinchhi said,

    May 25, 2012 @ 5:48 am

    લાગણી થૈ ગઈ હરણ, ને એ પછી
    પ્યાસ મૃગજળની મને લાગી હતી !

    અતિ સુંદર

  3. Lata Hirani said,

    May 25, 2012 @ 5:55 am

    મજાની ગઝલ… ગમી..

  4. rajul b said,

    May 26, 2012 @ 7:23 am

    મુલાયમ વેદના અને રેશમી સંવેદના બન્ને મજાનાં..

    રાત વૈરાગી હતી ને એટલે સપનાં પણ નિર્મોહી થઈ ગયા..આફ્રીન..!!!

  5. ઊર્મિ said,

    May 26, 2012 @ 9:35 pm

    ક્ષણ, સમય, શબ્દ, સાંજ, હૂંફ, સપનાં અને છેલ્લે મૃગજળની પ્યાસ…

    વાહ… ખૂબ્બ જ મજાની ગઝલ…

  6. Sandhya Bhatt said,

    May 27, 2012 @ 7:09 am

    ખૂબ સુંદર ગઝલ….

  7. neha said,

    June 13, 2012 @ 7:32 am

    ખુબ સુન્દર ગઝલ્..

  8. nehal said,

    May 26, 2016 @ 2:22 am

    એટલે સપનાં ફરી આવ્યા નહીં
    પાછલી આ રાત વૈરાગી હતી !

    લાગણી થૈ ગઈ હરણ, ને એ પછી
    પ્યાસ મૃગજળની મને લાગી હતી !

    Waah khub j sunder !

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment