દરિયો ભલે ને માને કે પાણી અપાર છે,
એને ખબર નથી કે નદીનું ઉધાર છે.
ધ્વનિલ પારેખ

જો હોય – ઉશનસ્

આવી જ એક ક્ષણ હોય,
સામે અષાઢધન હોય;

ફણગો ફૂટે અડકતાં જ
ભીનોભીનો પવન હોય;

જે તે ચણ્યું ગમે ના,
કાચું પીમળતું વન હોય;

ઊગી જવાય વાડે
જો આ ક્ષણે વતન હોય;

સિમેન્ટમાં ઢુંઢું છું :
એકાદ મીટ્ટીકણ હોય;

ઠરવા ચહે છે આંખો
હરિયાળું ક્યાંક તૃણ હોય;

બોલાવે ઘેર સાંજે
બાના સમું સ્વજન હોય.

-ઉશનસ્

3 Comments »

  1. પંચમ શુક્લ said,

    August 15, 2007 @ 6:38 am

    બોલાવે ઘેર સાંજે
    બાના સમું સ્વજન હોય.

    ઘર પણ બોલાવે છે અને બા પણ…

    ગમતા કવિની ગમતી પંક્તિ.

  2. Lata Hirani said,

    August 15, 2007 @ 1:53 pm

    ઉગી જઉં વાડે … સરસ…

  3. dhrumil shah said,

    November 8, 2011 @ 1:23 am

    I don’t have words to describe how the wording is….simply magnificent !!!!!!!

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment