રપા અપાર વરસે :૦૪: વરસાદ એવો ત્રાટક્યો’તો
ડરપાંચમ એટલે કે તેર, સાત, ચોરાણું અને બુધવારની સવારે
. વરસાદ એવો ત્રાટક્યો’તો સૂપડાંની ધારે
હતાં સાવ ઘટાટોપ મન અને વાદળાં
. ક્યાં વરસું ક્યાં વરસું જેવાં
અહીં વરસો, અહીં વરસો એવી બૂમરાણ
. કાંઈ કરતાં’તાં આંખ અને નેવાં
ઓસરી ને છાતી ને ડેલી ને જાત
. થયાં સેળભેળ કોણ જાણે ક્યારે !
આંખ્યુંમાં બેઠેલાં ચાતકનાં ટોળાંની
. કલબલનું પૂછો મા કાંઈ
છાંટો પડયો તે પડ્યો એમ
. જેમ ગંજીમાં તણખો પડે રે, મારા સાંઈ
માણસનું એવું કે એને ધો ગાળ્યું
. તો ગાળ્યું પણ પ્રેમથી સ્વીકારે !
– રમેશ પારેખ
રમેશ પારેખ મનપાંચમના મેળાની વાત પણ કરે અને ડરપાંચમની ચોક્કસ તારીખ પણ આપણને આપે. ૧૯૯૪ની ૧૩ જુલાઈએ અષાઢ સુદ પાંચમ. એટલે વરસાદની ગાડી પાંચમા ગિઅરમાં ચાલતી હોવાની સંભાવના. વ્યક્તિ અને પ્રકૃતિ – વયષ્ટિ અને સમષ્ટિ બંનેને અડખેપડખે રાખીને ગીત આગળ વધે છે. મન અને વાદળ બંને ગોરંભાયાં છે. આંખ-નેવાં, ઓસરી-છાતી, ડેલી-જાત વરસાદ સહુને એકાકાર કરી દે છે. આંખોમાં જે ચાતકની પ્યાસ છે એ કેવળ વરસાદ માટેની નથી, પિયુ માટેની પણ છે. અને વરસાદનું ટીપું તો આ તરદ છીપાવવાના બદલે ઘાસને એ ગંજીમાં તણખો પડે ને ગંજી પળાર્ધમાં ભડભડ સળગી ઊઠે એમ તરસ ભડકાવે છે. છેલ્લી પંક્તિ આખા ગીતથી સહેજ અલગ પડી જતી હોય એમ લાગ્યું. માણસને ગાળ આપો તો એ ગાળો પણ પ્રેમથી સ્વીકારે એનો આખા ગીત સાથે કઈ રીતે મેળ ખાય છે એ કોઈ સમજાવશે?
