આમ તો આવડત, ને આમ શ્રદ્ધાનો વિષય,
એક કાગળની બની હોડી તરે વરસાદમાં.
રમેશ પારેખ

ગુલાલ મળે – રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’

જુદા જુદા ધરમ મળે જુદા ખયાલ મળે,
નવાઈ છે કે સૌનું લોહી તો ય લાલ મળે.

એ ખજાનો હશે ખુશીનો ઉઘાડી જોજે,
તને જે આદમી ઉપરથી પાયમાલ મળે.

ઉપાય એ જ હશે તારી સૌ સમસ્યાનો
પાતાળ સાત તોડી જે તને સવાલ મળે.

આ કોણ આવીને બેઠું છે મારી આંખમાં,
ભરું હું મુઠ્ઠી ધૂળની અને ગુલાલ મળે.

કોણ અક્ષર નથી ઓળખતું ઓ ખુશી, તારા
અધૂરા સરનામે ય પણ મને ટપાલ મળે.

આંગણે કોડિયું ‘મિસ્કીન’ એક મૂકવું છે,
ફક્ત જો એક ઘડીભર વીતેલ કાલ મળે.

– રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’

એકથી એક ચડિયાતા શેરથી સજાવેલી આ ગઝલ જોઈને તરત જ મરીઝની યાદ આવી જાય. આ પહેલા વિવેકે રજૂ કરેલી એમની જ ગઝલ પણ ફરી જોઈ જવાનું ચૂકશો નહીં.

2 Comments »

  1. ઊર્મિસાગર said,

    October 5, 2006 @ 9:08 am

    કોણ અક્ષર નથી ઓળખતું ઓ ખુશી, તારા
    અધૂરા સરનામે ય પણ મને ટપાલ મળે.

    સુંદર અભિવ્યક્તિ…

    એકદમ સાચી વાત છે ધવલભાઇ…
    ગઝલના બધા જ શેર એક એકથી ચડિયાતા છે!

  2. nilamdoshi said,

    October 9, 2006 @ 4:38 am

    ભરું હું મુઠ્ઠી ધૂળની અને ગુલાલ મળે.
    ખૂબ સરસ.

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment