અસત્યો માંહેથી પ્રભુ ! પરમ સત્યે તું લઈ જા,
ઊંડા અંધારેથી, પ્રભુ ! પરમ તેજે તું લઈ જા.
ન્હાનાલાલ કવિ

પ્રેમ – જયા પ્રભા (અનુ. સુરેશ દલાલ)

કિનારા પરની રેતીમાં
ખોવાઈ ગયેલી વીંટી જેવો
છે પ્રેમ.

મળશે એની આશામાં ને આશામાં
તમે શોધ્યા જ કરો
વીંટી કેમેય કરી મળતી નથી.

આશા મરતી નથી.
જીવનની આસપાસ કંટાળો

પથરાય છે રેતીની જેમ.

– જયા પ્રભા (તેલુગુ)
(અનુ. સુરેશ દલાલ)

પ્રેમ નામની લાગણી પર તો ગ્રંથોના ગ્રંથો લખાઈ ચૂક્યા છે ને લખાતા રહેશે. પણ ક્યારેક વાસ્તવિક્તાને અડતી આવી અભિવ્યક્તિ જડી જાય છે…

7 Comments »

  1. Suresh Shah said,

    June 13, 2013 @ 3:14 am

    વાસ્તવિકતા ને રજૂ કરતી આ પંક્તિઓ – પ્રેમ જો ગોતવાથી મળતો હોત, તો કેટલાય કોલ્ંબસ પેદા થયા હોત! પ્રેમ થઈ જાય છે.

    આ કાવ્યપંક્તિઓ ની અસલ તેલુગુ નકલ મળી શકે? રોમન સ્ક્રિપ્ટ મા હોય તો વધુ સારુ.

    – સુરેશ શાહ, સિંગાપોર

  2. Rina said,

    June 13, 2013 @ 3:32 am

    Awesome……

  3. perpoto said,

    June 13, 2013 @ 3:37 am

    કવિઓની આજ મુશ્કેલી છે; પ્રેમને મગજનો પદાર્થ સમજે છે…
    પણ કલ્પનો સુંદર છે.

  4. હેમંત પુણેકર said,

    June 13, 2013 @ 3:56 am

    સુંદર અભિવ્યક્તિ!

  5. ધવલ said,

    June 13, 2013 @ 3:46 pm

    સરસ !

  6. Pravin Shah said,

    June 14, 2013 @ 2:30 am

    પ્રેમ ના મળે તો જીવનની આસપાસ કંટાળો
    પથરાય છે રેતીની જેમ.
    સુંદર રચના !

  7. pragnaju said,

    June 14, 2013 @ 6:03 pm

    મળશે એની આશામાં ને આશામાં
    તમે શોધ્યા જ કરો
    વીંટી કેમેય કરી મળતી નથી.
    સરસ

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment