આવકાર સપ્તાહ: ૦૬: “એ તારે જોવાનું છે” – શૈલેષ પંડ્યા ‘નિશેષ’
કવિના બીજા ગઝલસંગ્રહ ‘એ તારે જોવાનું છે’નું લયસ્તરોની આવકાર-મહેફિલમાં હૂંફાળું સ્વાગત… સંગ્રહની ૧૦૮ ગઝલોમાંથી મને પસંદ પડેલ કેટલાક અશઆર આપ સહુની ખિદમતમાં પેશ કરું છું. આ સંગ્રહ પૂર્વે એક સ્વતંત્ર ગઝલસંગ્રહ અને એક સંયુક્ત સંગ્રહ –એમ બે સંગ્રહો પ્રકાશિત થઈ ગયા હોવાથી કવિનો આ અઢીમો સંગ્રહ ગણી શકાય. કવિમાં કારયિત્રી પ્રતિભા ભારોભાર ભરી પડી છે. અનેક સ્થળે તેમની કલ્પનાશક્તિ, ભાવસંવેદના અને શેરિયત પ્રત્યેની સૂઝ પ્રભાવિત કરે છે. સાથોસાથ આ પ્રતિભાને વધુ સઘન પરિશ્રમ, કસબની કેળવણી અને અભિવ્યક્તિની ધાર સાથે સાંકળવાની જરૂરિયાત પણ અનુભવાય છે. અઢીમો સંગ્રહ રજૂ કરતા સર્જક પાસેથી સ્વાભાવિક રીતે જ અમુક પ્રકારની સજ્જતા અને ખંત અભિપ્રેત હોય જ. વધુ પડતો શિથિલ છંદ અને કાચી માવજત સાથે રજૂ થઈ ગયેલ અશઆરને સંગ્રહનું ઉધાર પાસું કહી શકાય…
એવી અપેક્ષા અને વિશ્વાસ સાથે કે ગુજરાતી ગઝલને જ્યારે પણ આ કવિ ફરી એકવાર મળવા આવે, ત્યારે અહીં-તહીં ઝબકતા ઉમદા શેરોની સાથે વધુ સંઘેડાઉતાર ગઝલો, વધુ કલાત્મક પરિપક્વતા અને વધુ છંદદુરસ્તી પણ લઈને આવે—કવિને અનેકાનેક સ્નેહકામનાઓ અને શુભેચ્છાઓ.
* * * *
મેં જરા સરનામું ઈશ્વરનું પૂછ્યું,
ફૂલ એ આપી ગયાં ઝાકળભર્યાં!
કોઈએ પૂછ્યું કોને કહેશો સાચો પ્રેમ?
ઉત્તરમાં મીઠાં ઝરણાં સાગરમાં આવ્યાં.
શોધો શોધો કોઈ એનું પગેરું શોધો,
ક્યાંથી ફૂટે છે આવાં ઝરણાં પાંપણને?
કેટલો વિશ્વાસ કરશો પાણકાનો?
ખુદ નથી તરતો, નથી એ તારવાનો.
ઘરને તો સૌ ગામડે મૂકીને આવ્યાં,
શહેરમાં તો માત્ર ઊભાં છે મકાનો.
બે ઘડી મેં શ્વાસને પોરો દીધો,
ત્યાં જ કો’ બાંધી ગયું સજ્જડ મને.
રંગ સાતેસાત ભેગા ફરફરે,
તું ધજા કોઈ એવી ફરકાવને!
આંખનું થાતું રુપાંતર બારણામાં,
આવતી તું, આવતું ઘર બારણામાં.
આમ આવીને તું પડછાયા ન પી,
વાદળીને હું ઘણું સમજાવું છું.
સાવ કોમળ સ્પર્શ લઈને આવે છે,
સૂર્ય વાંચી લે છે ઝાકળમાં તરસ.
એ કહે છે, શ્વાસથી જીવાય છે,
મેં કહ્યું, ના! પ્યાસથી જીવાય છે.
ઝાડની જન્મોત્તરી કાઢી તો જાણ્યું,
એને કુહાડી નહીં, માણસ નડે છે.
– શૈલેષ પંડ્યા ‘નિશેષ’
