આગામી કોઇ પેઢીને દેતા હશે જીવન,
બાકી અમારા શ્વાસ નકામા તો જાય ના.
મરીઝ

ગઝલ – મહેન્દ્ર ગોહિલ

સમયને શું બીબામાં ઢાળી શકાશે ?
ને સિક્કાની માફક ઉછાળી શકાશે ?

સતત રાતભર વેરાતું જાય ઝાકળ,
ને સૂરજને તોયે પલાળી શકાશે.

સરી જાય રેતીની માફક હમેશાં,
શબદનાં હરણ કેમ પાળી શકાશે ?

કે સૂરજ નથી આંખમાં ઊગવાનો,
તો અંધારને કેમ ભાળી શકાશે?

હથેળીમાં સંભવની રેખા સરે છે,
ક્ષણોને સંભવતી ટાળી શકાશે ?

– મહેન્દ્ર ગોહિલ

બધા જ શેર એક સાવ અનૂઠા શબ્દ-ચિત્રો દોરી આપે છે… પણ અંધારાને જોવાનું કલ્પન અને સંભવતી ક્રિયાપદની મજા સાવ અલગ જ છે…

8 Comments »

  1. N H PATEL said,

    May 10, 2013 @ 2:12 am

    કે સુરજ ……..ભાળી શકાશે…વાહ સુન્દર રચના ….ધન્યવાદ્

  2. Rina said,

    May 10, 2013 @ 2:14 am

    Beautiful

  3. Tejas Shah said,

    May 10, 2013 @ 3:55 am

    સરસ રચના!

  4. perpoto said,

    May 10, 2013 @ 6:19 am

    ક્ષણોને સંભવતી ટાળી શકાશે….સુન્દર દર્શન…
    મનોજ ખંડેરીયા યાદ આવે…ક્ષણોને તોડવા બેસુ તો વરસોના વરસ લાગે..

    ન જતી ક્ષણોને રખાય છે,ન આવતી ક્ષણોને ટાળી શકાય છે,ને છતાં રાચે…..

  5. pragnaju said,

    May 10, 2013 @ 3:27 pm

    સરસ ગઝલનો આ શેર વધુ ગમ્યો
    હથેળીમાં સંભવની રેખા સરે છે,
    ક્ષણોને સંભવતી ટાળી શકાશે ?

  6. heta said,

    May 11, 2013 @ 2:43 pm

    વાહ….

  7. sagar said,

    May 13, 2013 @ 12:26 am

    અદભુત

  8. b m parmar said,

    May 14, 2013 @ 11:14 pm

    ખુબજ સરસ રચના

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment