જળને કરું જો સ્પર્શ તો જળમાંથી વાય લૂ,
સોનલ, આ તારા શ્હેરને એવું થયું છે શું ?
રમેશ પારેખ

વરસાદ પછી -લાભશંકર ઠાકર

જ લ  ભીં જે લી
જો બ  ન  વં તી
લથબથ ધરતી
અં ગ અં ગ  થી
ટપકે      છે    કૈં
રૂપ    મનોહર !
ને      તડકાનો
ટુવાલ    ધોળો
ફરી    રહ્યો   છે
ધીમે       ધીમે;
યથા    રાધિકા
જમુનાજલ માં
સ્નાન    કરીને
પ્ર સ ન્ન તા થી
રૂપ    ટપકતા
પારસ  –   દેહે
વસન    ફેરવે
ધીરે      ધીરે !

જોઈ   રહ્યો છે
પરમ   રૂપના
ઘૂંટ     ભરંતો
શું મુજ શ્યામલ
નેનન    માંહે
છુપાઈને  એ
કૃષ્ણકનૈયો ?

– લાભશંકર ઠાકર

3 Comments »

  1. પ્રત્યાયન said,

    September 13, 2005 @ 1:56 pm

    Nice poem of La. Tha. Repetition of ‘Ga-Ga’….Very poetic.
    In literature, critics evaluate this sort of poems as highly cretive.
    The only thing what I don’t understand is the relation of Krisha-Radha. It was more like a ‘sakha-sakhi’ love without gender and its natural attractions.

    The Vallabh Sampryaday and its ‘Shrungar’ based sogns have distorted this relation a lot !

    Those who are interested to see detaild analysis of this relation please refer Osho Rajneesh’s: Krishna Meri Dristi Se’

  2. narmad said,

    September 13, 2005 @ 5:13 pm

    Again, I can’t agree more.

    This kind of poems you just sit back and enjoy. I just read it to myself few times and let the meaning dawn on its own !

    It is, in Niranjan Bhagat’s words, “kaan thi vanchvaani kavitaa”.

  3. Pinki said,

    July 14, 2008 @ 11:24 am

    સુંદર રચના……
    ગાઈને જ વાંચવી પડે!!

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment