તને ભીંજવીને કરે તરબતર જે હવે એવો વરસાદ પણ ક્યાં પડે છે ?
પડે તો ગજાથી વધુ માતબર જે હવે એવો વરસાદ પણ ક્યાં પડે છે ?
સમયસારણીથી ઉનાળો પ્રજાળે, સ્મરણ રાત-દિ મન ચહે ત્યારે બાળે,
બધું ઠારી દઈને કરે બેઅસર જે હવે એવો વરસાદ પણ ક્યાં પડે છે ?
વિવેક મનહર ટેલર

હું – ભગવતીકુમાર શર્મા

હું હથેળીની અણઉકલી રેખ છું
હું અનામી ફૂલ કેરી મ્હેક છું
હું જ મારાં સૌ રહસ્યોથી અજાણ
હું અતિ પ્રાચીન શિલાલેખ છું

– ભગવતીકુમાર શર્મા

ઉકેલી શકે કોણ જાત ને ? – અક્કલથી ન તોલી શકાય એ વાતને. બંધ કરી આંખ દિલથી સૂંઘી લો, તો પળમાં પારખી શકાય એ પદાર્થને.

5 Comments »

  1. રાકેશ ઠક્કર, વાપી said,

    August 30, 2011 @ 2:46 am

    સરસ મુક્તક !

  2. anil parikh said,

    August 30, 2011 @ 8:40 am

    thoda unda potama utariye etle shantata ane potane olakhvane avsar jrur malej

  3. શાહ પ્રવીણચંદ્ર કસ્તુરચંદ said,

    August 30, 2011 @ 9:37 am

    સાવ સામે રહે ભટકાતું અને વાગે ના.
    ગાડી જેમ દોડે ને પાટા જેમ ભાગે ના.

  4. વિવેક said,

    August 31, 2011 @ 3:25 am

    સુંદર !

  5. Dhruti Modi said,

    August 31, 2011 @ 4:44 pm

    વાહ!!!!!

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment