ભીતરે કેટલું દટાયું છે !
– એક લોથલ વસે છે મારામાં.
વિવેક મનહર ટેલર

રસ્તા વસંતના

આ ડાળ ડાળ જાણે કે રસ્તા વસંતના
ફૂલો એ બીજું કૈં નથી, પગલાં વસંતના !

મલયાનીલોની પીંછી ને રંગ ફૂલોનાં લૈ
દોરી રહ્યું છે કોણ આ નકશા વસંતના !

આ એક તારા અંગે ને બીજો ચમન મહીં
જાણે કે બે પડી ગયાં ફાંટા વસંતના !

મ્હેકી રહી છે મંજરી એકેક આંસુમાં
મ્હોર્યા છે આજ આંખમાં આંબા વસંતના !

ઉડી રહ્યાં છે યાદનાં અબીલ ને ગુલાલ
હૈયે થયા છે આજ તો છાંટા વસંતના !

ફાંટું ભરીને સોનું સૂરજનું ભરો હવે
પાછા ફરી ન આવશે તડકા વસંતના !

-મનોજ ખંડેરિયા

2 Comments »

  1. Siddharth said,

    July 29, 2005 @ 9:35 pm

    આ મારી અતિપ્રિય કવિતા છે. ઘણા સમયથી શોધતો હતો અને આજે તમારી સાઈટ પર મળી ગઈ છે. ઘણો ઘણૉ આભાર આ કવિતા પ્રસ્તૂત કરવા બદલ.

    સિદ્ધાર્થ શાહ

  2. umesh vyas said,

    November 9, 2009 @ 9:56 am

    આ મારિ પ્રિય કવિતા, ૧૨મા ધોરન મા હતિ, જે હવે મલિ.આભર્

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment