આવકાર સપ્તાહ: ૦૪: ‘ધારણા ખોટી નીવડે’ – વિરલ વ્યાસ
આજે આવકાર-સપ્તાહની ચોથી કડી… કવિના પ્રથમ ગઝલસંગ્રહ ‘ધારણા ખોટી નીવડે’ને સસ્નેહ આવકારીએ… કવિના ભાવવિશ્વનો અને કલમવિસ્તારનો અંદાજ આવે એ હેતુસર કોઈ એક રચના પસંદ કરવાને બદલે સંગ્રહમાંથી પસાર થતી વખતે ગમી ગયેલ કેટલાક શેર આપ સહુ સાથે સહિયારું છું…
આપ તો છોડી ગયાં અંધાર મારી રાતમાં,
પણ અહીં ઉજાસનાં સ્વપ્નો જડે એવું બને.
આંખો મારી ભીની ભીની
કાગળ તારા કોરા કોરા
ભાઈ બે ભેગા થયા છે,
દિલમાં એક દીવાલ રાખી.
એ દુશ્મનને વહેલો હણજો,
ખાલીપાને ખાલી કરજો.
સૌની આગળ નમતો રહીને
સઘળા ઘા નાકામ કરે છે.
નીકળે છેલ્લામાં છેલ્લા આંસુઓ,
તે પછી સાચું રડાયું હોય છે.
હોય ફિતરત બંનેની વિપરીત પણ,
છાંય તડકાને ક્યાં દૂરી હોય છે?
આવવાનું વચન આપ્યું એણે મને,
આજ અહીંની હવાનેય રંગાવજો.
જે સ્પર્શથી છે રણઝણી આ લાગણી,
એ ફૂલ છે કે છે એ તારી આંગળી?
સૌ ટહુકા જો ઊડી ગયા વૃક્ષ છોડી,
કહે ડાળ, અમને, પ્રભુ! પાંખ આપો.
હોય પોલાં છતાં સૌ તરી જાય છે,
મારું નક્કરપણું ક્યાંક ડૂબાડશે.
રોજ આ આંખ પાણી વધુ પાય છે,
સ્વપ્ન જોજો અમારાં વધુ ફાલશે.
માંગણી હોય જેમાં ફકત,
પ્રાર્થના એવી ફળતી નથી.
– વિરલ વ્યાસ
