પાનખરમાં પર્ણ પીળાં થાય છે,
એક સપનું આંખમાં મુરઝાય છે.

જે કદી યે શબ્દમાં આવે નહીં,
તે જ બિસ્મિલ મૌનમાં પડઘાય છે.
બિસ્મિલ મન્સૂરી

શ્યામ રંગ સમીપે ન જાવું – દયારામ

શ્યામ રંગ સમીપે ન જાવું, મારે આજ થકી શ્યામ રંગ સમીપે ન જાવું.

જેમાં કાળાશ તે તો સૌ એકસરખું, સર્વમાં કપટ હશે આવું.
કસ્તૂરી કેરી બિંદી તો કરું નહીં, કાજળ ના આંખમાં અંજાવું. મારે….

કોકિલાનો શબ્દ હું સૂણું નહીં કાને, કાગવાણી શકુનમાં ન લાવું.
નીલાંબર કાળી કંચૂકી ન પહેરું, જમનાનાં નીરમાં ન ન્હાવું. મારે….

મરકતમણિ ને મેઘ દ્રષ્ટે ના જોવા, જાંબુ-વંત્યાક ના ખાવું.
’દયા’ના પ્રીતમ સાથે મુખે નીમ લીધો, મન કહે જે ‘પલક ના નિભાવું’. મારે….

દયારામ : કવિ પરિચય

4 Comments »

  1. વિવેક said,

    February 21, 2007 @ 8:02 am

    શ્રીકૃષ્ણથી રિસાયેલી ગોપી જે રીતે ઝઘડો માંડે છે એ આખી વાત જ અદભૂત છે. કૃષ્ણ કાળા હોવાના કારણે સૃષ્ટિની બધી જ શ્યામ વસ્તુઓથી જાણે ગોપી મુખ મોડી લેવાની પ્રતિજ્ઞા કરે છે. પણ મજા તો ત્યારે છે કે આ નિયમ આંખ પલકારો મારીને ખોલ-બંધ થાય એટલી અડધી ઘડી પણ નિભાવવા ગોપી કે એનું રૂસણું તૈયાર નથી… કૃષ્ણપ્રેમથી હાડો-હાડ નીતરતી સુંદર ગરબી…

  2. Harshad Jangla said,

    February 21, 2007 @ 9:38 pm

    ગોપીના રીસામણા પણ અદભૂત અને મનામણા પણ અદભૂત
    સુંદર ગીત

    Harshad Jangla
    Atlanta, USA
    Feb 21 2007

  3. ધવલ said,

    February 21, 2007 @ 11:30 pm

    આ ગીત ભણવામાં આવતું… ને પરીક્ષા વખતે ગોપી કઈ કઈ વસ્તુઓનો ત્યાગ કરવા માંગે છે એ ગોખતા તે યાદ આવી ગયું 🙂 આનંદ થઈ ગયો !

  4. કેતન રૈયાણી said,

    September 1, 2008 @ 4:04 am

    બહુ સમયથી શોધતો હતો…આજે મળી ગયું….!!!

    ધન્યવાદ..!!!

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment