શ્વાસ નશ્વર, થઈ ગયા ઈશ્વર હવે,
શબ્દનો સત્સંગ છે મારી ભીતર.
વિવેક મનહર ટેલર

ઊઘડતા પ્રભાતનું ગીત – ઉશનસ્

આછા આછા ભાંગતી રાતના ગાળે,
કે આછા આછા ચાંદરણા-અજવાળે
કોણ આ વ્હેલું ઊઠી ગયું છે, ને ઘરઆંગણું વાળે !

વાસીદામાં ખરિયાં તારકફૂલ વળાતાં વાગે !
ગમાણ-ખાણ-કરે ભરવાડણ કો અડવાણે પાગે !
તેજ તણખલાં વીખર્યાં વાળી-ઝૂડી બાંધતી ભારે ! – આછા0

પાછલી રાતનો ટેટી-ટેટીએ લૂમઝૂમ વડ આકાશે,
તેજ-તાર-કસબ વડવાઈ ઝૂલે આંખની પાસે,
ઝોળી બાંધી, પણ હજી જોને નીડ ઊંઘે છે ડાળે – આછા0

નિહારિકાના ચીલેચીલે ઝોકતું પ્હેલું ગાડું
નીકળ્યું છે, પણ ધૂળ ન ઊડે, હજી છે ઘારણ ગાઢું,
ઊંઘતી ફૂલફોરમ ભરી ગાલ્લે કોણ જાય અત્યારે ! – આછા0

– ઉશનસ્

5 Comments »

  1. Jayshree said,

    February 25, 2011 @ 3:16 am

    આહા… મઝાનું ગીત…
    વાસીદું.. ગમાણ.. ગાડું… જાણે ગામડે પહોંચી જવાયું..!

  2. prabhat chavda said,

    February 25, 2011 @ 4:21 am

    પ્રભાત્ ને પ્રભાત્ નુ ગીત… ખુબ સરસ………….

  3. pragnaju said,

    February 25, 2011 @ 2:09 pm

    સરસ કાવ્યની આ પંક્તીઓ
    નિહારિકાના ચીલેચીલે ઝોકતું પ્હેલું ગાડું
    નીકળ્યું છે, પણ ધૂળ ન ઊડે, હજી છે ઘારણ ગાઢું,
    ઊંઘતી ફૂલફોરમ ભરી ગાલ્લે કોણ જાય અત્યારે !
    અનુભૂતિ બધે જ્….

  4. dHRUTI MODI said,

    February 25, 2011 @ 4:09 pm

    પ્રભાતનું સુંદર મન મોહી લે તેવું સજીવ વર્ણન. ગામડું આખું જીવિત કરી દે ઍવા લયમય શબ્દો.

  5. amirali khimani said,

    September 25, 2011 @ 4:56 am

    સુનદ ર અતિ સુન્દેર િત વન્ચિ મને મરુ બલ્પ્ન જે મે ગુજરાત મા વિતવિયુ હતુ યાદ આવિગ્યુ એ દિવ્સોતો સોનેરિ હ્તા ગુજરતિ ભાશા અતિ મધુર ચે ગામઅને એ દિવ્સો કદિ ભુલિસ્કાતા નથિ ગુજરાત થિ ભ્લે દુર હોય તો પન ગુજ્રરાત યાદ્ આવેજ જય જય ગર્વિ ગુજ્રરત્

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment