કેદ છું સદીઓથી ક્ષણના મહેલમાં,
છું છતાં ક્યાં છું હું આખા ખેલમાં ?
વિવેક મનહર ટેલર

(-) – યોગેશ જોષી

એક વડ નીચે
છાંયડાના ગાલીચા પર સૂતો હતો,
ત્યારે
કોઈ મધમાખી આવીને
ડંખી ગઈ મારી તર્જનીને.

શું આટઆટલાં વર્ષો પછીયે
મારી આંગળીઓમાં
મ્હેંકતો હશે તારો સ્પર્શ ?

– યોગેશ જોષી
(૧૭-૦૯-૧૯૭૮)

કેવું મજાનું પ્રણયકાવ્ય ! વાંચતાવેંત જ રોમાંચ થઈ આવે એવું.. અને કવિતા લખાયાની સાલ વાંચીએ એટલે સહેજે સમજાય કે તર્જની સુધી જ સીમિત રહ્યો હોય એવો પ્રણય સાડાત્રણ દાયકા પહેલાંનો જ હોઈ શકે…

7 Comments »

  1. harish shah said,

    September 25, 2015 @ 4:02 am

    Classic and the most influential expression in such a beautiful way.

  2. yogesh shukla said,

    September 25, 2015 @ 8:01 am

    ભૂતકાળ ના પ્રેમ ના મિલન ની અનુભૂતિ રચના દ્વારા કરાવી દીધી ,

  3. nehal said,

    September 25, 2015 @ 12:05 pm

    Waah. .

  4. ધવલ said,

    September 25, 2015 @ 12:33 pm

    વાહ !

  5. Shah Pravinchandra Kasturchand said,

    September 25, 2015 @ 3:19 pm

    વાહ !
    ખૂબ સરસ!
    છંદને પણ ભુલાવી દે એવી અછાંદસ રચના.

  6. Harshad said,

    September 30, 2015 @ 8:12 pm

    Wow
    Bahut khub.

  7. DINESH MODI said,

    October 3, 2015 @ 2:51 pm

    મનથિ તો ભુલાતુ નથિ . તર્જનિ જ નહિ, રોમ રોમમા સુવાસ, વરસો બાદ પ્રસરિ રહિ.

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment