ભોગવે છે આજુબાજુમાં સહુ
હું ને તું બેઠાં છીએ એનો તનાવ
ભરત વિંઝુડા

પૂર – વિપિન પરીખ

હંમેશા સાથે ને સાથે જ વહેતા ને
એકમેકથી એક પળ પણ અળગા ન થતા
કાષ્ટના બે ટુકડા ક્યારેક
એકબીજાથી કેટલા દૂર નીકળી જાય છે ?
જાણે પહેલાં કોઈ પરિચય જ નહોતો !
પણ
નદીને કોઈ એક ક્ષણે
બધું યાદ આવી જાય છે ને
તેના બેઉ કાંઠા
આંસુથી ઉભરાઈ જાય છે.

– વિપિન પરીખ

6 Comments »

  1. pragnaju said,

    July 30, 2008 @ 9:35 pm

    પણ
    નદીને કોઈ એક ક્ષણે
    બધું યાદ આવી જાય છે ને
    તેના બેઉ કાંઠા
    આંસુથી ઉભરાઈ જાય છે.
    ખુબ સુંદર,
    અર્થસભર..
    સંવેદનશીલ રચના.
    !

  2. Pravin Shah said,

    July 31, 2008 @ 12:21 am

    …..તેના બેઉ કાંઠા
    આંસુથી ઉભરાઈ જાય છે.
    સુંદર રચના !

    http://www.aasvad.wordpress.com

  3. Mansuri Taha said,

    July 31, 2008 @ 12:44 am

    ખુબ જ સુંદર રચના.

  4. mahesh Dalal said,

    July 31, 2008 @ 5:28 am

    ખૂબ સુન્દર ..
    મારા જુના મિત્ર ને યાદ કરતા .. સ્મરુતી ઉભ્રરાય હૈયુ આનન્દે.

  5. વિવેક said,

    July 31, 2008 @ 9:02 am

    હૃદયસ્પર્શી રચના…

  6. Lata Hirani said,

    August 1, 2008 @ 12:37 pm

    મારા પ્રિય કવિની રચના…

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment