પ્રવાહી અન્ય ન ચાલે ગઝલની રગરગમાં,
જરૂરી રક્ત છે ને રક્તનો વિકલ્પ નથી.
મનોજ ખંડેરિયા

માણસ -જયંત પાઠક

રમતાં રમતાં લડી પડે ભૈ, માણસ છે;
હસતાં હસતાં રડી પડે ભૈ, માણસ છે.

પહાડથીયે કઠ્ઠણ મક્કમ માણસ છે;
દડદડ દડદડ દડી પડે ભૈ, માણસ છે.

ચંદર ઉપર ચાલે ચપચપ, માણસ છે;
ને બે ડગલે ખડી પડે ભૈ, માણસ છે.

સૂર્યવંશીનો પ્રતાપ એનો, માણસ છે;
ભરબપ્પોરે ઢળી પડે ભૈ, માણસ છે.

પૂજાવા ઝટ થયા પાળિયા, માણસ છે;
ટાણે ખોટ્યું પડે, પડે ભૈ, માણસ છે.

-જયંત પાઠક

1 Comment »

  1. પ્રત્યાયન said,

    September 28, 2005 @ 11:30 am

    First three stanza are very strong and forms a natural poem. However, last two seems to have an effort to connect, a poet’s effort !

    The poetry is a very delicate craft.

    DhavalBhai,
    There is one nice gazal with ‘Maanas’ radif by Manoj Khanderia. I dont have it with me and i dont remember it’s ‘shers’ but sure that it was a nice gazal.

    I think it was in book ‘101 gazal’ edited by ramesh purohit. I am not sure.

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment