કોઈ હસી ગયો અને કોઈ રડી ગયો
કોઈ પડી ગયો અને કોઈ ચડી ગયો
થૈ આંખ બન્ધ ઓઢ્યું કફન એટલે થયું
નાટક હતું મઝાનું ને પડદો પડી ગયો
શેખાદમ આબુવાલા

રણ – વિપાશા મહેતા

રણમાં
એ નદી લાવી.
લોકો કહે
ના, નથી આવી.
લોકો કહે, નદી કેવી રીતે આવે, રણમાં ?

નદી ઉપર એણે બંધ બાંધ્યો.
લોકો કહે,
ના,
બંધ કેવી રીતે આવે, રણમાં ?

બંધ તૂટ્યો ને પૂર આવ્યું
લોકો કહે,
પૂર તે કંઈ આવે, રણમાં ?
પૂર ના આવે, રણમાં.

બધા ડૂબી ગયા, પૂરમાં.
ઘણા બધાં અવાજ આવ્યા
આવું તે કંઈ થાય અમારા રણમાં ?
આવું કાંઈ ન થાય અમારા રણમાં.

– વિપાશા મહેતા

કવિ કલમને પ્રામાણિક્તાથી પકડે ત્યારે એ પયગંબરની કક્ષાએ પહોંચે છે. ઉકેલના વિતંડાવાદમાં પડ્યા વિના જ એ સમસ્યાના મૂળ સુધી ભાવકને અને એ રીતે સમાજને લઈ જઈ શકે છે કેમકે સાચો પયગંબર જ જાણે છે કે સમસ્યાઓનો કોઈ તાર્કિક ઉકેલ હોઈ જ ન શકે. સમસ્યાના મૂળ સુધી સાચા અર્થમાં જે ઘડીએ પહોંચી શકીએ એ ઘડી જ હકીકતમાં સમસ્યાના અંતની શરૂઆત હોય છે.

પ્રસ્તુત કવિતા છતી આંખે આંધળા અને પોતાના અંધત્વને જ દૃષ્ટિ ગણીને જીવતા સમાજની ‘નોન-ફ્લેક્સિબિલિટિ’ની સમસ્યાના મૂળ સુધીનો પ્રવાસ છે.

11 Comments »

  1. હેમંત પુણેકર said,

    March 18, 2011 @ 1:36 am

    સુંદર કાવ્ય!

  2. સૌરભ શાહ said,

    March 18, 2011 @ 1:49 am

    ખુબ જ સુન્દર અને અર્થ સભર રચના!!

  3. jigar joshi 'prem' said,

    March 18, 2011 @ 3:53 am

    રણમાં નદી આવી ખરી….સરસ

  4. મીના છેડા said,

    March 18, 2011 @ 7:09 am

    બહુ મોટી વાત – બહુ જ સહજતાથી સમજાવી દીધી છે…

  5. Pancham Shukla said,

    March 18, 2011 @ 9:46 am

    સરસ કાવ્ય.

    કાવ્ય વાંચીને ઈસપની વાતો યાદ આવી ગઈ.

  6. pragnaju said,

    March 18, 2011 @ 10:20 am

    સ રસ અછાંદસ
    કવિ પયગંબરની કક્ષાએ પહોંચ્યા કે નહીં તે ખબર ન પડી !
    અને
    ‘સમસ્યાઓનો કોઈ તાર્કિક ઉકેલ હોઈ જ ન શકે’ તે વાત પણ તર્કશુધ્ધ નથી
    પણ
    આવું તે કંઈ થાય અમારા રણમાં ?
    આવું કાંઈ ન થાય અમારા રણમાં.
    એ તર્ક છોડી શ્રધ્ધાથી સ્વિકારી લીધુ
    ફ્લેક્સિબિલિટિથી…

  7. Maheshchandra Naik said,

    March 18, 2011 @ 1:07 pm

    સરસ રચના…………..

  8. ધવલ said,

    March 18, 2011 @ 1:57 pm

    ચોટદાર વાત !

  9. DHRUTI MODI said,

    March 18, 2011 @ 3:23 pm

    સુંદર રચના.

  10. Lata Hirani said,

    March 18, 2011 @ 11:17 pm

    કવિતામાં અર્થનો દરિયો અનુભવવો, નદીનો પ્રવાહ કે પછી રણની તરસ અને એમાં ભાવકને ભરપૂર છોડી દે એ કવિ…. વિપાશાએ આ કામ બખૂબી નિભાવ્યુઁ છે……

    લતા જ. હિરાણી

    .

  11. jagdish gurjar said,

    March 22, 2011 @ 9:46 am

    અર્થોપમ રચના
    રણ્મા વહાણ હાકયુ તમે

    જગદીશ ગૃજર્જર્

    અકલેશ્વર

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment