મન ન માને એ જગાઓ પર જવાનું છોડીએ,
કોઈના દરબારમાં હાજર થવાનું છોડીએ.
હેમેન શાહ

રોજ સાંજે પંખીઓના – ઉદયન ઠક્કર

રોજ સાંજે પંખીઓના મોરચા મંડાય છે
વૃક્ષની માલિકી બાબત માગણીઓ થાય છે

એક સૂકા પાનની રેખામાં ઠેબાં ખાય છે
એ પવન બ્રહ્માંડભરનો ભોમિયો કહેવાય છે?

અસ્તરેખા જોઈને સૂરજની, કૂકડાએ કહ્યું,
‘આપના પ્રારબ્ધમાં બહુ ચડઊતર દેખાય છે’

બાલદી, શીશી, તપેલી, પ્યાલું, ડબ્બો, ટોપિયું
ફૂલ જ્યાં બોળે ચરણ ત્યાં ફૂલદાની થાય છે

ક્યાંક તો જાતો હશે, એમ માનીને ચાલ્યો હતો
પણ હવે રસ્તો પૂછે છે, ‘ભાઈ, તું ક્યાં જાય છે?’

– ઉદયન ઠક્કર

મક્તાનો શેર આખી ગઝલને ઊંચકી કાઢે છે……

4 Comments »

  1. Rakesh Thakkar, Vapi said,

    August 29, 2016 @ 5:12 am

    nice
    ક્યાંક તો જાતો હશે, એમ માનીને ચાલ્યો હતો
    પણ હવે રસ્તો પૂછે છે, ‘ભાઈ, તું ક્યાં જાય છે?’

  2. Saryu Parikh said,

    August 29, 2016 @ 9:36 am

    વાહ! સરસ.
    સરયૂ પરીખ

  3. lata hirani said,

    September 2, 2016 @ 12:29 pm

    lovely…

  4. વિવેક said,

    September 9, 2016 @ 8:28 am

    વાહ ! ઉત્તમ રચના… એક એક શેર મજાના….

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment