જીવતાં જે ભરોસો હતો ઈશ પર, એ મર્યા બાદ બેફામ સાચો પડ્યો,
જાત મારી ભલે ને તરાવી નહીં, લાશ મારી પરંતુ તરાવી દીધી.
બરકત વિરાણી 'બેફામ'

વિરહ – હરીન્દ્ર દવે

કૈં કેટલાયે કાળથી
રચવા મથું હું શબ્દનો એક તાજ
ને એવી કો મુમતાજને સ્મરણે
મને જે આ ઘડી લગ ના મળી !
મુમતાજ
– કે જેની ફક્ત છે કલ્પના એ – ના
સ્મરણમાં રોનકી આલય રચું છું અવનવા
એકાંતના પાયા ઉપર.

એને વિરહ તડપી રહું
જેના મિલનનું ભાગ્ય તો ખૂલ્યું નથી !

– હરીન્દ્ર દવે

જેટલી લાગે છે તેટલી સરળ રચના નથી – ખરી વેદના એ છે કે મારા ભાગ્યે એવી કોઈ મુમતાજ પણ નથી કે જેના વિરહમાં હું તડપું….. કેવી ઘોર એકલતા !!!!

4 Comments »

  1. Manish V. Pandya said,

    October 19, 2014 @ 3:37 am

    વેદના, પીડા, દુઃખ, કલ્પનાઓ, સંવેદનાઓ અને ભાવનાશીલતા એજ તો કવિઓની મૂડી હોય છે. અને એટલે જ આવી રચનાઓ સર્જાય છેને !!!!!

  2. Dhaval Shah said,

    October 19, 2014 @ 10:33 am

    વિરહ નો પણ વિરહ … સલામ !

  3. suresh andhani said,

    October 19, 2014 @ 2:20 pm

    Lovely last pankti is like

  4. વિવેક said,

    October 21, 2014 @ 2:49 am

    આ રચના અછાંદસ નથી… “ગાગાલગા”ના સંગીતમય આવર્તનોથી રચાયેલ Free verse છે…

    આપણા પૂર્વસૂરિઓમાંથી બહુ ઓછાએ અછાંદસનો સૂર આલાપ્યો હતો.

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment