એમ કોઈ બહાર રહીને આપણી ભીતર રહે,
જેમ ઊડતા પંખીનો પડછાયો ધરતી પર રહે.
આમ અંદર બ્હાર એકાકાર થઈ જાશે પછી,
શો ફરક કે કોઈ મારી બ્હાર કે ભીતર રહે.
મુકુલ ચોક્સી

વિરહ – જવાહર બક્ષી

તારા વિરહના શહેરનો વિચિત્ર ન્યાય છે,
દીવા કર્યાં પછી જ તિમિરને ગવાય છે.

લઈ જાઉં કઈ રીતે મને તારા શહેરમાં ?
ઘરમાંથી બહાર આવતાં થાકી જવાય છે.

ઉત્સવ સમું આ શું હશે તારા અભાવમાં ?
દરરોજ મારી આંખમાં મેળો ભરાય છે.

અસ્પષ્ટતા ન જોઈએ તો તું જ પાસ આવ,
મારો અવાજ શાહીમાં ખરડાઈ જાય છે.

– જવાહર બક્ષી

5 Comments »

  1. જગદીશ કરંગીયા ‘સમય’ said,

    July 2, 2017 @ 11:11 pm

    જવાહર સાહેબની ગઝલોની વાત જ કંઈક ઓર હોય છે.
    @ લયસ્તરો – આભાર.
    જય ભારત.
    —————
    Jagdish Karangiya ‘Samay’
    https://jagdishkarangiya.wordpress.com

  2. ketan yajnik said,

    July 3, 2017 @ 8:54 am

    તારા વિરહના શહેરનો વિચિત્ર ન્યાય છે,
    દીવા કર્યાં પછી જ તિમિરને ગવાય છે. ?

  3. Shivani Shah said,

    July 3, 2017 @ 11:39 am

    ‘દીવા કર્યાં પછી જ તિમિરને ગવાય છે’
    દીવાનું હોવું, ન-હોવું બધું એકસરખું જ નથી ? ચારે બાજુ ગાંધારી જેવો
    અંધાપો જ છે ને ?

  4. Dhaval Shah said,

    July 4, 2017 @ 9:01 am

    તારા વિરહના શહેરનો વિચિત્ર ન્યાય છે,
    દીવા કર્યાં પછી જ તિમિરને ગવાય છે.

    – સરસ !

  5. Rakesh Thakkar, Vapi said,

    July 4, 2017 @ 11:09 pm

    વાહ!
    ઉત્સવ સમું આ શું હશે તારા અભાવમાં ?
    દરરોજ મારી આંખમાં મેળો ભરાય છે.

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment