જિંદગીભર જાતને અદ્રશ્ય રાખી તેં ખુદા,
છેક છેલ્લો ઘાવ કરવા, રૂબરૂમાં આવજે.
ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’

આણ છે – જગદીશ જોષી

કોઈના અણસારે તમે દૂર જઈ બેઠાં
હવે પાસે આવો તો મારી આણ છે :
તમને તો ઠીક, જાણે છબછબિયાં વહેણમાં,
પણ ઊંડા વમળાય તે આ પ્રાણ છે.

કોઈના હલેસાંથી વ્હેણ ના કપાય,નહીં
માપ્યાં મપાય વેણ પ્યારનાં :
દરિયાને નાથવાની લાયમાં ને લાયમાં,
કાંઠા તણાઈ ગયા ક્યારના
સઢના લીરા થી હવે બાંધી છો નાવ,એની
વાયરાને થોડી તો જાણ છે !

લીલીછમ વાડીમાં ગોફણનાં ઘાવ હવે
ઠાલા, હોંકારા હવે ઠાલા,
પંખી તો ટાઢકથી ચૂગે છે, આમ તેમ
ઊડે છે ચાડીયા નમાલા :
વેલાને તાણો તો સમજીને તાણજો, કે
આસપાસ થડનીયે તાણ છે !

– જગદીશ જોષી

તદ્દન મૌલિક કલ્પનો એક અલગ જ ભાત પડે છે. આખું કાવ્ય એકવાર વાંચતા ખુલતું નથી. વક્રોક્તિઓ ભારોભાર છે. સંબંધમાં ક્યાંક એક સૂક્ષ્મ ગાંઠ પડી છે અને અત્યંત સંવેદનશીલ પ્રેમી એનાથી અનભિજ્ઞ નથી. એ ફરિયાદ નથી કરતો, માત્ર જાણે કે એક હળવી, કોમળ ચેતવણી આપે છે, મૃદુ ઉપાલંભ આપે છે…. કાવ્યસર્જનને એક નવું શિખર સાંપડે છે.

4 Comments »

  1. CHENAM SHUKLA said,

    March 1, 2016 @ 6:18 am

    વાહ ….
    લીલીછમ વાડીમાં ગોફણનાં ઘાવ હવે
    ઠાલા, હોંકારા હવે ઠાલા,
    પંખી તો ટાઢકથી ચૂગે છે, આમ તેમ
    ઊડે છે ચાડીયા નમાલા :……

  2. વિવેક said,

    March 1, 2016 @ 8:20 am

    અદભુત ગીતરચના…. વાહ ! વાહ ! વાહ !

  3. kiran said,

    March 2, 2016 @ 6:20 am

    સરસ

  4. Jigar said,

    March 2, 2016 @ 10:58 pm

    અદ્ભુત શબ્દરચના !!

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment