કોઈ હસી ગયો અને કોઈ રડી ગયો
કોઈ પડી ગયો અને કોઈ ચડી ગયો
થૈ આંખ બન્ધ ઓઢ્યું કફન એટલે થયું
નાટક હતું મઝાનું ને પડદો પડી ગયો
શેખાદમ આબુવાલા

ગઝલ – વિવેક કાણે ‘સહજ’

બેખુદી જે સભામાં લાવી છે,
ત્યાં જ બેઠક અમે જમાવી છે.

શ્વાસ પર શ્વાસ લાદી લાદીને,
જાતને કેટલી દબાવી છે !

ભીંત એકે ન કેદખાનામાં,
કેટલી બારીઓ મૂકાવી છે ?

માત્ર પ્રતિબિંબ, ભાસ, પડછાયા,
તેંય ખરી દુનિયા બનાવી છે !

પાછલી ખટઘડી ‘સહજ’ સમજ્યા,
તું છે તાળું ને તું જ ચાવી છે.

– વિવેક કાણે ‘સહજ’

મત્લાના શેરમાં સાચા કવિનું સરનામું જડે છે. ખુદ, ખુદના વિચારો, અભિમાન, સંપર્કો – બધાથી અળગા થઈ જઈએ એ પછી હોવાહીનતા જ્યાં આપણને લઈ આવે ત્યાં જ કવિ બેઠક જમાવી બેસે છે બાકી તો મજૂરિયાની જેમ શ્વાસ પર શ્વાસ સતત લાદતા જઈને આપણે આપણેરે જાતને દબાવવા-કચડવા સિવાય બીજું કર્યું જ શું છે ?

7 Comments »

  1. yogesh shukla said,

    July 23, 2015 @ 12:32 am

    સરસ રચના ,

  2. narendrasinh said,

    July 23, 2015 @ 3:05 am

    અતિ સુનદાર રચના

  3. Rajnikant Vyas said,

    July 23, 2015 @ 3:37 am

    આપણે આપણા જ ભીંત વિનાના કેદખાનામાં, આપણી આભાસી દુનિયામાં, આપણા જ શ્વાસથી દબાએલા કેદી છીએ. તાળું પણ આપણે છીએ અને ચાવી પણ આપણે જ્ છીએ.
    અદ્ભૂત!

  4. Harshad V. Shah said,

    July 23, 2015 @ 4:09 am

    Wonderful poem.

  5. Harshad V. Shah said,

    July 23, 2015 @ 4:10 am

    wonderful poem

  6. KETAN YAJNIK said,

    July 23, 2015 @ 10:16 am

    ગણિત અગણિત

  7. Harshad said,

    July 24, 2015 @ 8:44 am

    Beautiful

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment