રૂબરૂ જે પળે હોય છે,
શ્વાસ ઉપરતળે હોય છે.
રશીદ મીર

દસ આંગળીઓ – વિપાશા

દસ આંગળીઓ
એક આડીઅવળી ડાળી
પોતામાં પકડીને આગળ ચાલતી હતી.
જરા આગળ જઈને
ફેંકી દીધી
એ આડીઅવળી ડાળી ને ઉપાડી લીધી
એક પ્લાસ્ટિક કેનને.
કદાચ એ આડીઅવળી એક ડાળીમાં ભરાઈ ગયેલા
તડકાઓ
ના સહેવાયા એ દસ આંગળીઓથી.

– વિપાશા

વીંધીને આરપાર ઉતરી જાય એવું કાવ્ય. આડીઅવળી અને તડકાઓ શબ્દનો સૂચિતાર્થ ચૂકી ન જવાય એ જો જો…

5 Comments »

  1. neha said,

    July 3, 2014 @ 2:46 am

    Waah…
    Navi j rite aalekhaayelu majanu prakruti.kaavy

  2. નરેન્દ્ર કાણે said,

    July 4, 2014 @ 1:50 am

    આડીઅવળી આન્ગલીઓ અને તડકાનો સુચિતાર્થ નથી સમજાતો–સમજાવો તો સારું

  3. Harshad said,

    July 4, 2014 @ 7:02 pm

    સુન્દર !!

  4. વિવેક said,

    July 5, 2014 @ 1:41 am

    @ નરેન્દ્ર કાણે:

    સમય મળતાં જ પહેલું કામ આ કરીશ…

  5. La Kant Thakkar said,

    July 11, 2014 @ 1:44 am

    “ફેંકી દીધી એ આડીઅવળી ડાળી,
    ને,
    ઉપાડી લીધી એક પ્લાસ્ટિક કેનને.”-

    પોતાની ભીતર સંઘરેલા કેન ના રંગ,
    અંદર ની મિઠાશ-સુગંધ વધુ મન પસંદ હશે ?!
    જે હાંવી થૈ ગયા !
    “આડીઅવળી” અને “તડકા”નો સુચિતાર્થ ???
    ‘અંગત પસંદગી’ અને ‘પરિવર્તનશીલતા’ નું શું?
    જોનાર-લખનાર-મુલવનાર-પ્રતઇભાવ આપનારની
    અલગ અલગ દ્રુશ્ટિની જ વાત!
    –લા’ કાંત / ૧૧.૭.૧૪

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Leave a Comment