‘મનહર’, હું સ્વપ્નમાંય નથી કોઈને નડ્યો,
તો પણ મળ્યા છે ઘાવ, મુકદ્દરની વાત છે.
મનહરલાલ ચોક્સી

લયસ્તરો બ્લોગનું આ નવું સ્વરૂપ છે. આ બ્લોગને  વધારે સારી રીતે માણી શકો એ માટે આ નિર્દેશિકા જોઈ જવાનું ચૂકશો નહીં.

Archive for અછાંદસ

અછાંદસ શ્રેણીમાંના બધા પોસ્ટ (કક્કાવાર), સંપૂર્ણ પોસ્ટ માટે ક્લીક કરો.

કાંચળી - મનીષા જોષી
માફ કરી દીધેલો સમય - મનીષા જોષી
શૂન્યતા - માલા કાપડિયા
- (અનામી) (સંસ્કૃત) અનુ. સુરેશ દલાલ
- લાભશંકર ઠાકર
- સુરેશ દલાલ
-- - સાનાઉલ હક - અનુ.નલિની માડગાંવકર
-મળશે ત્યારે - જગદીશ જોષી
...અથવા પ્રભુ તું ન મળે તો સારું - દિનેશ દલાલ
...એટલે - વિપિન પરીખ
'અથાતો ભક્તિ જીજ્ઞાસા' પુસ્તકમાંથી - ઓશો
'મા' સિરિયલ - કીર્તિકાંત પુરોહિત
'મિત્ર'ને છરી પાછી આપતાં - એલ્ડર ઓલસન
'સૂર્યને શિક્ષા કરો' - લાભશંકર ઠાકર
(-) - કિશોર શાહ
(-) - યોગેશ જોષી
(-) - લતા હિરાણી
(-) - લાભશંકર ઠાકર
(-) કબીર અનુ. મોહનદાસ પટેલ
() - મીના છેડા
() - સુરેશ દલાલ
()- મીના છેડા
(અછાંદસ) કિરણસિંહ ચૌહાણ
(આકર્ષણ) - શેશ્લો મિલોશ
(આખરની તૈયારી) - વિપિન પરીખ
(આમ તો) સુરેશ દલાલ
(આહ ! આલિંગાઈ કવિતા) - ચંદ્રકાંત શાહ
(ઇનકાર) - અનામી (ગ્રીક) (અંગ્રેજી અનુ.: ડુડલી ફિટ્સ) (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
(ઇનકાર) - ભાગ : ૨
(ઈરાદો) - લાભશંકર ઠાકર
(ઉસ્તાદ) - જયશ્રી ભક્ત
(એકબીજાને) - સર્વેશ્વરદયાલ સક્સેના (અનુ. સુશીલા દલાલ)
(એકલો) રાજેશ પંડ્યા
(કદ) - મદનકુમાર અંજારિયા 'ખ્વાબ'
(કશુંક) - કિશોર શાહ
(કાવ્ય) - રાજેશ પંડ્યા
(કિતાબ) - અમૃતા પ્રીતમ
(કોશિશ) - ડૉ. રાધિકા ટિક્કુ
(ગીત) - લેનર્ડ કોહેન
(જીવી શકીશ ?) - આર.એસ.દૂધરેજિયા
(તૈયાર છું) - રવીન્દ્રનાથ ટાગોર, અનુ.: શૈલેશ પારેખ
(પંખી) - સિલાસ પટેલિયા
(પુષ્પગુચ્છ)- ગુલાબ દેઢિયા
(પૈસો) - હેનરી મિલર (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
(બુદ્ધ) - બોધિસત્વ
(ભિખારી) - કૈલાસ વાજપેયી (અનુ. નલિની માડગાંવકર)
(મારું દુઃખ) - રાવજી પટેલ
(મારું હૃદય) - ડોરથી લાઇવસે (અનુ. શીરીન કુડચેડકર)
(રસોઇ) - કુમાર અંબુજ (અનુ. ? )
(સતત) - પન્ના નાયક
(સત્ય અને બળ) - રધુવીર ચૌધરી
(સાક્ષી) - માર્કસ આર્જેન્ટેરિયસ (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
(સાક્ષી) - માર્કસ આર્જેન્ટેરિયસ (અનુ. રાજેશ વ્યાસ 'મિસ્કીન')
(સૌભાગ્યવતી યાદ) -પન્ના નાયક
(હજીય) - રાજેશ પંડ્યા
~ - કાજલ ઓઝા - વૈદ્ય
~ - કાજલ ઓઝા - વૈદ્ય
~ - ક્વાસિમોદો (અનુ. નલિન રાવળ)
૧૫મી ઑગસ્ટ, ૧૯૪૭ - ઉમાશંકર જોશી
DISTANCE - વિપિન પરીખ
Divorcee !! - નેહા પુરોહિત
never be for or against - Sen-t'san
No more moon in the water ! - Chiyono [ ઝેન સાધ્વી ]
no-mind
Schizophrenia - અશરફ ડબાવાલા
Suchness - Lao-tzu [ trans.- Dr D T Suzuki ]
The crescent moon: પ્રતિપદા - ઉશનસ્
The Shadow –Walter de la Mare – અનુ. - દેવિકા ધ્રુવ
What will you do, God, when I die? - Rainer Maria Rilke
Zen poem - Foyan
ओस की बुंदो पर - नेहल
जागो - source - ओशो
पतंग पर कविता - मनोज श्रीवास्तव
मधुशाला : ०३ : मकान की ऊपरी मंज़िल पर - गुलज़ार
मधुशाला : ०४ : वसीयत - अज्ञेय
मधुशाला : ०९ : रामदास - रघुवीर सहाय
मापदंड बदलो - दुष्यंत कुमार
અ-પ્રતિભાવ - જગદીશ જોષી
અ-બોધકથા – ચન્દ્રકાન્ત ટોપીવાળા
અકડુ ઈતિહાસ - હાવર્ડ ઓલ્ટમેન (અનુ. ધવલ શાહ)
અંગત અંગત : ૦૧ : સ્વપ્નાના ભાગીદારોનું ઋણ
અંગત અંગત : ૧૩ : વાચકોની કલમે - ૦૯
અછાંદસ - પન્ના નાયક
અછાંદસ - સુરેશ દલાલ
અજાણ વિદ્યા - ધીરુ મોદી
અજાણ્યો નાગરિક -ડબ્લ્યુ. એચ. ઑડેન (અનુ.: વિવેક મનહર ટેલર)
અજ્ઞાત સૈનિકની કબર - અબ્દુલ્લા પેસિઉ (અનુ. અનિલ જોશી)
અડધે રસ્તે - સર્વેશ્વરદયાલ સક્સેના (અનુ. ઉષા પટેલ)
અંતર - સંદીપ ભાટિયા
અંતરાલોક - સમીર રાય ચૌધરી (અનુ. નલિની માંડગાવકર)
અતિક્રમવું - શિશિર રામાવત
અતિથિગૃહ - રૂમી (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
અંતિમ ઈચ્છા - જિતેન્દ્ર વ્યાસ
અથાણું અને અંધકાર - મનીષા જોષી
અંધકાર - સુરેશ જોષી
અંધારપટ - મીનાક્ષી કૈલાશ પંડિત
અંધારું - પુરુરાજ જોષી
અંધારું - પુરુરાજ જોષી
અનુભવ - જગદીશ જોષી
અનુભૂતિ - એષા દાદાવાલા
અનુભૂતિ... - મણીન્દ્ર રાય
અને – હેમેન શાહ
અપેક્ષા - પન્ના નાયક
અફર નિયમ - જ્હોન પોવેલ
અભાવ - ગુણવંત શાહ
અભિસાર - સુનંદા ત્રિપાઠી (ઊડિયા) (અનુ: ઉત્પલ ભાયાણી)
અમદાવાદ - રાધેશ્યામ શર્મા
અમસ્તું - લાભશંકર ઠાકર
અરણ્ય-રુદન - પ્રીતિ સેનગુપ્તા
અરીસો મઢેલ શયનખંડ... - રીના બદિયાણી માણેક
અરે, કોઈ તો..... - જગદીશ જોષી
અર્ધસત્ય - દિલીપ ચિત્રે (અનુ. ધવલ શાહ)
અર્પણ-કાવ્ય - બર્ટ્રાંડ રસેલ
અલ્લાહ !
અવદશા - વિપિન પરીખ
અશબ્દ રાત્રિ - પ્રિયકાન્ત મણિયાર
અશ્વમેધયજ્ઞ - અમૃતા પ્રીતમ
અસાધારણ પળ - કેનેથ વ્હાઈટ
અહીં હું આ કરી રહ્યો છું - લિયોનાર્ડ કોહેન (અનુ. જગદીશ જોષી)
આ ચાર ક્ષણ - રમેશ પાનસે (અનુ. જયા મહેતા)
આ વખતે નહીં - પ્રસૂન જોશી
આ હવા - પ્રવીણ ગઢવી
આકાશ - ચિનુ મોદી
આકાશનો સોદો - ચંદ્રકાન્ત શેઠ
આંખની સામે ઊભરાય છે દ્રશ્યો - શ્રીનાથ જોશી
આખરની કમાઈ - કુસુમાગ્રજ (અનુ.જયા મહેતા)
આજકાલ - વેદ રાહી (ડોગરી) અનુ. નૂતન જાની
આજની રાત હું ઉદાસ છું - હરીન્દ્ર દવે
આત્મની આરામગાહે - મકરંદ દવે
આત્મમિલન - અમૃતા પ્રીતમ
આત્મવંચના – બ્રહ્મોત્રી મોહંતી (ભાષા: ઉડિયા) (અનુવાદ: જયા મહેતા)
આદિ ધર્મ - અમૃતા પ્રીતમ
આધુનિક વધસ્તંભ - વાસુદેવ નિર્મળ
આનંદની કવિતા - યશવંત વાઘેલા
આનંદલોક - કુસુમાગ્રજ
આપણા ખીસાના પાકીટમાં (મરાઠી) - વર્જેશ સોલંકી (અનુ. અરુણા જાડેજા)
આપણે - મનસુખ લશ્કરી
આમંત્રણ - ઓરિયાહ માઉન્ટન ડ્રીમર (અનુ. ઋષભ પરમાર)
આયામ - મનિષા જોષી
આરોપી - હોર્સ્ટ બીનેક
આવ મારી પાસે - એન વિલ્કિન્સન (અનુ. અપૂર્વ કોઠારી)
આવજે મિત્ર - સરજી એસિનિન
આવતા ભવે - વિપિન પરીખ
આવશે દિવસો કવિતાના - (રશિયન) મારિના ત્સ્વેતાયેવા (અનુ. વિષ્ણુ પંડ્યા)
ઇન્દ્રિયોપનિષદ - જગદીશ જોષી
ઈચ્છાકુંવરી - સરૂપ ધ્રુવ
ઈથાકા - સી. પી. કેવેફી
ઈર્શાદગઢ : ૦૩ : અછાંદસ : મારું મૃત્યુ - ચિનુ મોદી
ઈસુ તથા શ્રી મોહનદાસ ગાંધીને - વિપિન પરીખ
ઉદભવ–પ્રદ્યુમ્ન તન્ના
ઉદાસી - વિપાશા
ઉમાશંકર વિશેષ :૦૭: કવિની ઇચ્છા
ઉમાશંકર વિશેષ :૦૮: આગ અને હિમ
ઉમાશંકર વિશેષ :૦૯: માઈલોના માઈલો મારી અંદર - ઉમાશંકર જોશી
ઉમાશંકર વિશેષ :૧૧: પ્રશ્નો - ઉમાશંકર જોષી
ઊઠબેસ - અનામી (અનુ. હરિવલ્લભ ભાયાણી)
ઊલટી રમત - તસલીમા નસરીન (અનુ. સોનલ પરીખ)
ઋણાનુબંધ -અખિલ શાહ
એ જ આવશે ! - ચંદ્રકાંત શેઠ
એ જ રાત - યાનિસ રિતસોસ
એ જિંદગી - ઉશનસ્
એ મુસાફર હશે એકલો - હરીન્દ્ર દવે
એ લોકો - પ્રિયકાંત મણિયાર
એ લોકો - વિપિન પરીખ
એ લોકો મને નહીં મારી શકે - વિપિન પરીખ
એ શહેર - પ્રીતિ સેનગુપ્તા
એક આશીર્વાદ - દુષ્યંતકુમાર
એક કવિતા - જ્યોતિષ જાની
એક કવિતા પૂરી કરું છું કે - સંસ્કૃ તિરાણી દેસાઈ
એક કાવ્ય - બાબુ સુથાર
એક કાવ્ય - મનીષા જોશી
એક કાવ્ય - મનીષા જોષી
એક કાવ્ય - લાભશંકર ઠાકર
એક ક્ષણ -માધવ રામાનુજ
એક જૂની ઘટના - શીતલ મહેતા
એક ટૂંકો પરિચય - વિપિન પરીખ
એક ટેલિફોન ટોક - ચન્દ્રકાન્ત ટોપીવાળા
એક પંખીને કંઈક - ઉમાશંકર જોષી
એક પગલાની પીછેહઠ - રોબર્ટ ફ્રોસ્ટ (અનુ. જગદીશ જોષી)
એક પ્રશ્નપત્ર - ઉદયન ઠક્કર
એક મજાનું ગીત હું જાણતો હતો - સ્ટિફન ક્રેન (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
એક સંદેશો - રાજેન્દ્રસિંહ રાયજાદા
એક સવારે - રવીન્દ્રનાથ ટાગોર (અનુ. દક્ષા વ્યાસ)
એક સુસ્ત શરદની રાતે - નિનુ મઝુમદાર
એકલતા - જગદીશ જોષી
એકલવાયો - હરીન્દ્ર દવે
એકલો - નિરંજન ભગત
એકાકી - યજ્ઞેશ દવે
એક્શન રિપ્લે…! -એષા દાદાવાળા
એને તમે શું કહેશો ? - પન્ના નાયક
એરંડો - સિતાંશુ યશશ્ચંદ્ર
એવા દેશમાં - વિપિન પરીખ
ઑફિસ મૈત્રી - ગેવિન એવર્ટ (અનુ. સુજાતા ગાંધી)
ઓપરેશન પહેલાંની રાત -વિપિન પરીખ
ઓળખ - ભગવતીકુમાર શર્મા
ઓળખાણ - શકૂર સરવૈયા
કક્કાજીની અ-કવિતા - ચંદ્રકાંત શેઠ
કદ - માર્જોરી પાઈઝર (અનુ. જયા મહેતા)
કદાચ -વિપિન પરીખ
કબાટમાંનાં પુસ્તકો - શંકર વૈદ્ય (અનુ. અરુણા જાડેજા)
કબૂલાત -'આદિલ' મન્સૂરી
કબૂલાત - 'આદિલ' મન્સૂરી
કબૂલાત - કુસુમાગ્રજ (અનુ.: સુરેશ દલાલ)
કલિંગ - શ્રીકાંત વર્મા
કળાનો અંત - રેઈનર કુંજે
કવચ - હરીન્દ્ર દવે
કવિ - રિલ્કે ( અનુવાદ - ચંદ્રકાંત દેસાઈ)
કવિતા - અમૃતા પ્રીતમ
કવિતા - એન્તુનિન બાર્તૂશેક - અનુ. અનિરુદ્ધ બ્રહ્મભટ્ટ
કવિતા - જયન્ત પાઠક
કવિતા - પન્ના નાયક
કવિતા - પન્ના નાયક
કવિતા : બ્રેસ્ટ કેન્સરની - એષા દાદાવાળા
કવિતા ન કરવા વિશે કવિતા - જયન્ત પાઠક
કવિતા બાબત બેએક વાતો - સિતાંશુ યશશ્ચંદ્ર
કવિતા વિશે ત્રણ રચનાઓ - જયન્ત પાઠક
કવિતાની તાકાત - મદન ગોપાલ લઢા (અનુ. સુશી દલાલ)
કવિનું શબ - મનમોહન નાતુ
કવિનો હાથ - નલિન રાવળ
કંસારા બજાર - મનીષા જોષી
કાઈપો ! - રમેશ પારેખ
કાગળ -સુરેશ દલાલ
કાગળ - રમણીક સોમેશ્વર
કાગળ - રમણીક સોમેશ્વર
કાચનો પ્યાલો - સિતાંશુ યશશ્ચંદ્ર
કાઝાનઝાકીસ - અમૃતા પ્રીતમ
કાફલો - સદાશિવ વ્યાસ
કાલે- -સુરેશ હ. જોશી
કાળ - ધીરેન્દ્ર મહેતા
કાળને - : મહેન્દ્ર અમીન
કાવ્યત્રયી - મદનકુમાર અંજારિયા 'ખ્વાબ'
કિંમત - જયશ્રી ભક્ત
કીડી - મનહર મોદી
કૂંજ પંખી - નલિન રાવળ
કૂર્માવતાર – પન્ના નાયક
કૅન્વાસ - હેમેન શાહ
કેટલાક તડકા કેટલા આકરા હોય છે - સૌમ્ય જોશી
કેટલાંક બાળકો - નરેન્દ્ર સક્સેના (અનુ. નૂતન જાની)
કેમે કર્યો આ હાથ - જગદીશ ત્રિવેદી
કેળવણી - જિજ્ઞાસુ દક્ષિણી 'પેસિફિક'
કોઈ તો કહો !
કોઈ વચન પાળતું નથી - સુનીલ ગંગોપાધ્યાય
કોરો કાગળ - વિજય જોષી
ક્યારેક - સોનલ પરીખ
ખાતરી - એડવિન મૂર (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
ખાલી ખુરશી - રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર
ખાલી જગા - અમૃત પ્રીતમ (અનુ. - હરીન્દ્ર દવે)
ખેલૈયો - પલ્લવી ભટ્ટ
ગજરો - રમેશ પારેખ
ગદ્ય કાવ્ય - પન્ના નાયક
ગધેડીના - રમેશ પારેખ
ગયા તે ગયા - દિવા ભટ્ટ
ગાંધીજી - પ્રભુ પહાડપુરી
ગાંધીજી - મદનકુમાર અંજારિયા 'ખ્વાબ'
ગામડાનું બજાર - ગિરીશ પરીખ
ગીત-સરોવર - અનિલ જોશી
ગીતાંજલિ - 21 -રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર
ગીતાંજલિ - પુષ્પ:૦૧: રવીન્દ્રનાથ ટાગોર (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
ગીતાંજલિ - પુષ્પ:૦૨: રવીન્દ્રનાથ ટાગોર (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
ગીતાંજલિ - પુષ્પ:૦૪: રવીન્દ્રનાથ ટાગોર (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
ગીતાંજલિ – પુષ્પ:૦૩: રવીન્દ્રનાથ ટાગોર (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
ગીતાંજલી - 67 -રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર
ગુજરાતથી દૂર ભૂરી કવિતા જીવતો કવિ -ચંદ્રકાંત શાહ
ગુણગાન - નગીન મોદી
ગુમાઈ છે - ઉદયન ઠક્કર
ગેઈશા ગીત ~ અનામી (અનુ. જયા મહેતા)
ગોઝારી વાવ - મનીષા જોશી
ગોપીસંદેશ - અનુ. ડૉ. હરિવલ્લભ ભાયાણી
ગોવાલણ - ઇન્દિરા સંત (અનુ. સુરેશ દલાલ)
ગૌરવ - દિનેશ કોઠારી
ઘડપણ - કિરણસિંહ ચૌહાણ
ઘણીવાર એક વ્યથા - સર્વેશ્વરદયાલ સક્સેના
ઘર - નિરંજન ભગત
ઘર અશ્રુનું - નિર્મિશ ઠાકર
ઘર-બંદર - લિન શિલ્ડર - અનુ. જગદીશ જોષી
ઘાસ - કાર્લ સેન્ડબર્ગ
ચંદ્ર - કુસુમાગ્રજ
ચંદ્રકાંતનો ભાંગી ભુક્કો કરીએ... - ચંદ્રકાંત શેઠ
ચંદ્રમા - ઇંડિથ સોય્ડરગ્રાન (અનુ. વત્સરાજ ભણોત 'ઉદયન')
ચહું - માસુહિતો (અનુ. મકરન્દ દવે)
ચાંદની (મોનો-ઈમેજ) -મધુ કોઠારી
ચાની દુકાનમાં - સુનીલ ગંગોપાધ્યાય
ચાલ - જગદીપ સ્માર્ત
ચાલતા ચાલતા - રોબર્ટ બ્રાઉનિંગ હેમિલ્ટન
ચાલો– અનિરુધ્ધ બ્રહ્મભટ્ટ
છળી મરે છે તરસ - મનીષા જોશી
છિદ્રો - મૂકેશ વૈદ્ય
છે ? - કરસનદાસ માણેક
છોડવી દોહ્યલી - હરિવલ્લભ ભાયાણી
જખ્મો - યેવતુશેન્કો (રશિયા)(અનુ- મહેશ દવે)
જંજાળ - શ્વેતલ શરાફ
જતાં જતાં – વિપિન પરીખ
જબ ભી ઘર સે બાહર જાઓ - નિદા ફાઝલી
જમીનમાંથી હાથ જોડીને - સુધીર દેસાઈ
જલાશય - પ્રિયકાન્ત મણિયાર
જળપરી અને દારૂડિયાઓની દંતકથા - પાબ્લો નેરુદા (અનુ. ઉદયન ઠક્કર)
જાન્યુઆરી ૩૦ - ઉમાશંકર જોશી
જીભતર - દિલીપ ઝવેરી
જીવન રેખ- ઇન્દ્ર શાહ
જીવી ગયો હોત - જયન્ત પાઠક
જુદાઈ - શેરકો બીકાસ (ઇરાકી કૂર્દીશ) (અનુ.:હિમાંશુ પટેલ)
જુવાનીમાં - વિંદા કરંદીકર (અનુ. જયા મહેતા)
જે ક્ષણે- હરીન્દ્ર દવે
જેનો જવાબ મળે એવી પ્રાર્થના - અના કામિએન્સ્કા (અનુ. સુરેશ દલાલ)
જેલીફિશ - મરિઆન મૂર (અનુ.: વિવેક મનહર ટેલર)
જેસલમેર - ગુલામ મહોમ્મદ શેખ
જ્ઞાનપિપૂડી - મેરી ઓલિવર
જ્યારે આપણે પ્રેમ કરીએ છીએ - મંગેશ પાડગાંવકર, અનુ. સુરેશ દલાલ
ઝાકળ – અબ્દુલ ગફાર કાઝી
ઝાકળબુંદ : _૧૦ : ‍મારો સૂર - લતા હિરાણી
ઝાકળબુંદ : _૧૨ : કેક - હિરલ ઠાકર 'વાસંતીફૂલ' ‍
ઝાકળબુંદ : ૭ : ઊર્મિચિત્રો - ઊર્મિ
ઝેન કવિતા - અનામી (અનુ. કિશોર શાહ)
ઝેન કાવ્યો - અનુ. કિશોર શાહ
ઝેન મુક્તક - અનુ. કિશોર શાહ
ટચૂકડી જા X ખ - ઉદયન ઠક્કર
ટૂંકા અરીસામાં -શ્યામ સાધુ
ઠાકોરજી - મા - હસમુખ પાઠક
ડેથ સર્ટિફિકેટ...! - એષા દાદાવાળા
ડોકટરની પ્રાર્થના - કુંદનિકા કાપડિયા
ડોશી - રમેશ પારેખ
ઢીંચણ પર માખી બેઠીને... - રાવજી પટેલ
તકિયો - પુ.શિ.રેગે
તડકાનો ટુકડો - યોગેશ જોષી
તને ચાહવી છે મારે તો - પ્રિયકાન્ત મણિયાર
તને મેં ઝંખી છે - -સુન્દરમ
તમે - અનિરુદ્ધ બ્રહ્મભટ્ટ
તમે : એક યાત્રા - સર્વેશ્વરદયાલ સક્સેના (અનુ.સુશીલા દલાલ)
તમે કહો તો - આશા ગોસ્વામી
તમે તો ધારી લીધું છે ને - ચંદ્રા
તળમાં ઊતર્યું તળાવ - રમણીક અગ્રાવત
તા. ૧૫-૧૧-૬૩ - રાવજી પટેલ
તાજા શાકભાજી - ક્રિસ્ટીન બર્કી-એબટ
તારા ગયા પછી – અશ્વિની બાપટ
તારા દૂર દૂરના પ્રવાસે નીકળ્યો હતો હે પૃથ્વી ! - ઉશનસ્
તારા પગ - પાબ્લો નેરુદા
તારા વિના - સુરેશ દલાલ
તારી ગુલાબી હથેળી - સર્વેશ્વરદયાલ સક્સેના [ હિન્દી ] - અનુ- સુરેશ દલાલ
તારે ખાતર - રાબિયા
તું - સુરેશ દલાલ
તું - સુરેશ ભટ્ટ
તું એકલી નથી - વસંત આબાજી ડહાકે (અનુ. જયા મહેતા)
તું મને ના ચહે - હરીન્દ્ર દવે
તું વરસે છે ત્યારે - રઘુવીર ચોધરી
તુકારામ અને શેક્સપિયર - વિંદા કરંદીકર
તે રહેતી હતી વણકચડાયેલા રસ્તાઓ વચ્ચે - વિલિયમ વર્ડ્સવર્થ (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
તેઓ - અશોક વાજપેયી
તો કહેજો... - દલપત પઢિયાર
તો પણ - કુસુમાગ્રજ
તો ફરી ? - અજ્ઞેય -અનુ.- હસમુખ દવે
ત્યાં - સોદો (અનુ.કિશોર શાહ)
ત્યારથી - વિપિન પરીખ
ત્રણ ગોળીઓ - કીર્તિકુમાર પંડ્યા
ત્રયી - દુર્ગાચરણ પરિડા (અનુ. ભોળાભાઈ પટેલ)
થાય છે - પન્ના નાયક
થોડીક વારમાં - કાસા
થ્રી ઓડેસ્ટ વર્ડસ - વિસલાવા ઝિમબોર્સ્કા
દરવાજામાં આંગળાં - ડેવિડ હૉલબ્રુક (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
દરિયાઈ શંખ - ડીક સટફેન
દર્પણ - ચંદુ મહેસાનવી
દસ આંગળીઓ - વિપાશા
દાઢી દા.ત. સિતાંશુ યશશ્ચંદ્રની - ઉદયન ઠક્કર
દામ્પત્ય - ચંદ્રેશ ઠાકોર
દાવો -પન્ના નાયક
દિલ ભલા, આપણે એને ભૂલી જઈશું - એમિલી ડિકિન્સન
દીકરાને......- સિતાંશુ યશશ્ચંદ્ર
દીકરી - મીનાક્ષી કૈલાસ પંડિત
દીકરી - શેફાલી રાજ
દીકરીનાં તેરમા વર્ષે...! - એષા દાદાવાલા
દીપકાવ્ય - રમેશ પારેખ
દીવાદાંડીઓ - યામામોતો તારો [ જાપાન ] - અનુ-વેણીભાઈ પુરોહિત
દીવાનખાનામાં
દીવાલ - હસમુખ પાઠક
દુકાળ - રામચન્દ્ર પટેલ
દેવ બન્યા તે પહેલાં... - મનીષા જોષી
દેવ બન્યા તે પહેલાં..... - મનીષા જોષી
દૈવી કીમિયાગર - શ્રી અરવિંદ - અનુ-હરીન્દ્ર દવે
દ્વિધા - જાવેદ અખ્તર
ધન્ય - નરેન્દ્ર મોદી
ધસી જજે ! - મેરી ઓલિવર
નગર એટલે - શ્રીકાંત માહુલીકર
નજર - સારા ટિસડેઇલ (અનુ. જયા મહેતા)
નદી - જગદીશ જોષી
નદીની છાતી પર - યોસેફ મેકવાન
નળસરોવર - ઈન્દુકુમાર ત્રિવેદી
નવનિર્માણ - રૂમી - અનુ-વસંત પરીખ
નહીં રહે ?? -રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર અનુ- ઉમાશંકર જોશી
ના રસ્તા કે ના ઝરણાં
નાનપણમાં - રમેશ પારેખ
નિજાનંદ : આરંભ ક્યાં, અંત ક્યાં? - મેરી ઓલીવર ( ભાવાનુવાદ: ચંદ્રેશ ઠાકોર)
નિદાન - ફિલિપ ક્લાર્ક
નિરાંત - કુસુમાગ્રજ
નિર્માણ - પ્રીતમ લખલાણી
ન્યાય-દંડ - રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર [ અનુ - નગીનદાસ પારેખ ]
પક્ષી ગાતું નથી -પુ.શિ.રેગે
પંખી - રાજેન્દ્ર પટેલ
પગફેરો - એષા દાદાવાળા
પગલું - આલ્બર્ટ આઈન્સ્ટાઈન (અનુ. રમણીક અગ્રાવત)
પછાત માણસ - સર્વેસ્વરદયાલ સક્સેના
પડછાયા - ઉદયન ઠક્કર
પડછાયો - પ્રવીણ ગઢવી
પતંગનો ઓચ્છવ - રમેશ પારેખ
પથ્થર - ફૂયુહિકા કિટાગાવા - અનુ. જગદીશ જોષી
પથ્થરો તળે - સિતાંશુ યશશ્ચન્દ્ર
પરમ આનંદ - હેયડન કરુથ
પરમ સખા મૃત્યુ :૦૪: બધાં મરણ - હરમન હૅસ - અનુ.હરીન્દ્ર દવે
પરમ સખા મૃત્યુ :૦૬ : મ્રત્યુ તું એક કવિતા છે - ગુલઝાર
પરમ સખા મૃત્યુ :૦૭: મરણ પ્રસંગ - રુમી
પરિચય - પ્રીતમ લખલાણી
પરિપક્વતા - વિપિન પરીખ
પવનની ઉતાવળ– ભાનુપ્રસાદ પંડ્યા
પહેલા એ લોકો... - માર્ટિન નાઈમુલર
પહેલાં જેવું - જયન્ત પાઠક
પહેલો બરફ - આન્દ્રે વૉઝ્નેસેન્સ્કી
પાંખ - ચંદ્રેશ ઠાકોર
પાંચમી દીવાલ - રીના માણેક
પાણી એક રોશની છે - કેદારનાથ સિંહ અનુ-સુશી દલાલ
પિંજરું - પન્ના નાયક
પિતાજી ઘરે પાછા ફરતા - દિલીપ ચિત્રે (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
પુનઃ - વિપિન પરીખ
પુનરાગમન – શ્રીકાન્ત વર્મા
પૂર - વિપિન પરીખ
પૂર્વગ્રહ - શમ્સુર રહેમાન (અનુ. ઉત્પલ ભાયાણી)
પૂર્વજન્મ - પ્રીતમ લખલાણી
પૂર્વાવસ્થા - રઘુવીર ચૌધરી
પોસ્ટમોર્ટમનો રિપોર્ટ - સર્વેશ્વરદયાલ સક્સેના
પ્ર ક ભુ વિ - ઉમાશંકર જોશી
પ્રકરણ 36 - તાઓ-તે-ચિંગ - લાઓ ત્ઝુ અનુ- નગીનદાસ પારેખ
પ્રણયવિવાદ - વિલિયમ સ્ટ્રોડ (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
પ્રતિક્ષા – પ્રીતિ સેનગુપ્તા
પ્રતિજ્ઞા - રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર અનુ-નગીનદાસ પારેખ
પ્રતિબદ્ધ - હિમાંશુ વ્હોરા
પ્રતીતિ -પન્ના નાયક
પ્રદક્ષિણા - મનીષા જોષી
પ્રયત્ન - વિપિન પરીખ
પ્રવાહ - જગદીશ જોષી
પ્રશ્ન - મંગેશ પાડગાંવકર
પ્રશ્ન - રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર - અનુ.ઉમાશંકર જોશી
પ્રશ્નોપનિષદ - ગુણવંત શાહ
પ્રસવ - એમિલિયા હાઉસ (અનુ. અનિલ જોશી)
પ્રિય...ને, - જયા મહેતા
પ્રિસ્ક્રિપ્શન - હેમેન શાહ
પ્રેમ - જયા પ્રભા (અનુ. સુરેશ દલાલ)
પ્રેમ - નગીન મોદી
પ્રેમ - પાબ્લો નેરુદા (અનુ. હેમન્ત દવે)
પ્રેમ - શેખ નુરુદ્દીન વલી
પ્રેમ અને કવિતા - અખિલ શાહ
પ્રેમ અને તર્ક - રૂમી - અનુ.વસંત પરીખ
પ્રેમ જ પ્રેમ - ડેરેક વોલ્કોટ
પ્રેમ પછી પ્રેમ - ડેરેક વૉલ્કોટ (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
પ્રેમની પાર- ઓક્તોવિયો પાઝ - અનુ.- નલિન રાવળ
પ્રેમની વાર્તા - જયન્ત પાઠક
પ્રેમને કારણો સાથે - વિપિન પરીખ
પ્રેમસૂક્ત (અંશ) - હરીશ મીનાશ્રુ
ફકીર - પ્રીતમ લખલાણી
ફફડાટ - ઇન્દુકુમાર ત્રિવેદી
ફરી પાછું વૃક્ષ - સિતાંશુ યશશ્ચંદ્ર મહેતા
ફરી વાર મારું શહેર જોતા - શ્વેતલ શરાફ
ફૂટપટ્ટી - વિપિન પરીખ
ફૂલદાની - ગુલાબ દેઢિયા
ફ્રાન્સિસ્કા - એઝરા પાઉન્ડ (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
બંદી - રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર - અનુ- નગીનદાસ પારેખ
બસ - કૃષ્ણ દવે
બાળકોના વોર્ડમાં એક માતા - વાડીલાલ ડગલી
બીક - ભાગ્યેશ જહા
બુરખો - પ્રવીણ જોશી
બે કાવ્યો - ડબલ્યુ એચ. ઑડેન (અનુ. હરીન્દ્ર દવે)
બે લઘુકાવ્યો - પન્ના નાયક
બે વૃક્ષ મળે ત્યારે - વિપિન પરીખ
બૉમ્બનો વ્યાસ - યેહુદા અમિચાઈ
બોલાવવા છતાંય - અરુણા રાય (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
ભગવાન મહાવીર અને જેઠો ભરવાડ - સૌમ્ય જોશી
ભારતમહિમા - ન્હાનાલાલ
ભીંત / કાગળ - કમલ વોરા
ભીંત ઉપર - રાધિકા પટેલ
ભૂરા પતંગિયા - અખિલ શાહ
ભૂલ - ઓકતે રિફાત
મંજૂર -પીયુષ પંડ્યા 'જ્યોતિ'
મથુરાદાસ જેરામ - ઉદયન ઠક્કર
મધપૂડા - મનીષા જોષી
મધરાતે - અમૃતા પ્રીતમ
મધુર આશીર્વાદ - રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર - અનુ- ઉમાશંકર જોશી
મધ્યવર્ગીય ગાર્ગી - ઇન્દિરા સંત
મન - ચિનુ મોદી
મનુષ્ય એક નદી છે - દિનેશ ડેકા ( અનુ. અનન્યા ધ્રુવ)
મને આવો ખ્યાલ પણ નહોતો - પન્ના નાયક
મને ક્ષમા કરજો - આદિ શંકરાચાર્ય
મને મળવાનો તારી પાસે સમય નથી - અનિલા જોશી
મમ્મીને - ઉષા એસ. (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
મર્યાદાઓ - હોર્હે લૂઈસ બોર્હેસ (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
માઈલોના માઈલો મારી અંદર - ઉમાશંકર જોશી
માગણી - હરીન્દ્ર દવે
માણસ મરી જાય છે પછી - જયા મહેતા
માતૃભાષા - પન્ના નાયક
માન - મેલિસા સ્ટડાર્ડ (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
માનદેય - ભરત ત્રિવેદી
મારા હાથ - ઓક્તોવિયો પાઝ અનુ.- નલિન રાવળ
મારી કબર પાસે - મેરી એલિઝાબેથ ફ્રે (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
મારું આગણ, મારું ઝાડ - જાવેદ અખ્તર
મારું સરનામું - અમૃતા પ્રીતમ (અનુ. નૂતન જાની)
મારે માણસ નથી બનવું - નીરવ પટેલ
મારો અવાજ તારા લગી ન પહોંચે તો - અફઝલ અહમદ સૈયદ
મારો શામળિયો - નીરવ પટેલ
મિત્રને - હરીન્દ્ર દવે
મિત્રોના સવાલ - શ્રીકાંત વર્મા (અનુ. જીતેન્દ્ર બ્રહ્મભટ્ટ )
મીણબત્તી - પ્રીતમ લખલાણી
મુક્તક - વિપિન પરીખ
મુક્તિ - - રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર - અનુ-રમણલાલ સોની
મુક્તિ - રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર - અનુ.નગીનદાસ પારેખ
મુક્તિ - સુનિલ ગંગોપાધ્યાય
મુંબઈ - વિપિન પરીખ
મૃત્યુ - જયંત પાઠક
મૃત્યુ -ચંદુ મહેસાનવી
મૃત્યુ : એક સરરિયલ અનુભવ - સિતાંશુ યશશ્ચંદ્ર
મૃત્યુને - પન્ના નાયક
મૃત્યુફળ - ઉમાશંકર જોશી
મેદાનની ઋતુ - (કાશ્મીરી) આગા શાહિદ અલી (અનુ. જ્યોત્સ્ના તન્ના)
મોર સાથે રમતી કન્યા - વિદ્યાપતિ (અનુવાદ: સુરેશ દલાલ)
મોસમ - ડેવિડ ઈગ્નાતો
મૌન - જોસેફ હાંઝલિક
મૌન - લતા હિરાણી
મૌનનો પડઘો : ૦૧: ચંદ્ર અને આંગળી - રિઓકાન
મૌનનો પડઘો : ૦૨ : કવિતા - રિઓકાન
મૌનનો પડઘો : ૦૩ : અસ્તિત્વ છે ઘર આપણું - હોફુકુ સૈકાત્સુ
મૌનનો પડઘો : ૦૪: ઓળખ - ફોયાન
મૌનનો પડઘો : ૦૫: મૂલ્યોનો ઉથલો - લાઓઝી
મૌનનો પડઘો : ૦૬: કુદરતી સર્જનશક્તિ - લાઓઝી
યાચના - ચન્દ્રકાન્ત ધલ
યાત્રા - યોગેશ જોષી
યાદી - અશ્વિની ધોંગડે
યુનિકોડ ઉદ્યોગ - પંચમ શુક્લ
યુવાગૌરવ: ૨૦૦૭: સૌમ્ય જોશી - વાવ
યુવાન ગૃહિણી - વિલિયમ કાર્લોસ વિલિયમ્સ (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
રણ - વિપાશા મહેતા
રમેશ પારેખ - શબ્દ-સપ્તક : કડી ૨ : અછાંદસ કાવ્ય
રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર - ગીતાંજલિ - 14
રસ્તા - વસંત ડહાકે [ મરાઠી ] - અનુ.સુરેશ દલાલ
રાજઘાટ પર - હસમુખ પાઠક
રાતની હથેળી પર... - શહરયાર (ઉર્દૂ) (અનુ. ઉત્પલ ભાયાણી)
રાતે- - જયન્ત પાઠક
રાત્રિ - રોબર્ટ ફ્રોસ્ટ અનુ - નિરંજન ભગત
રાત્રીની આંખોમાં - સુધીર દેસાઈ
રાધા - પુ. શિ. રેગે (અનુ. સુરેશ દલાલ)
રાહ જોઉં છું - પ્રફુલ્લ રાવલ
રીત - પરાગ ત્રિવેદી
રુમી
રૂપકો - સિલ્વિયા પ્લાથ
રોજ -આર.એસ.દૂધરેજિયા
લઘુકાવ્ય - કાસા (અનુ.સુરેશ દલાલ)
લઘુકાવ્ય -ગુરુનાથ સામંત (અનુ. સુરેશ દલાલ)
લઘુકાવ્ય- હર્ષદ ત્રિવેદી
લઘુકાવ્યો - મિકાતા યામી (અનુ. : હરીન્દ્ર દવે)
લા.ઠા. સાથે - ૦૩ - કાવ્ય - લાભશંકર ઠાકર
લા.ઠા. સાથે - ૦૫ - કાવ્યકંડુ
લા.ઠા. સાથે - ૦૬ (લઘરો) - લાભશંકર ઠાકર
વજનદાર શાંતિ - ગિરીશ ભટ્ટ
વર્તુળ - અલકા શાહ
વર્તુળને ખૂણાઓ હોય - સૌરભ શાહ
વસંત આવ્યો તો છે - અજ્ઞેય (અનુ. શકુન્તલા મહેતા)
વસંતનું પરોઢ - મેંગ હો-જાન
વહાણવટું - રમેશ પારેખ
વાડકી-વહેવાર - જયન્ત પાઠક
વારિસશાહને - અમૃતા પ્રીતમ
વિકાસ – શુન્તારો તાનિકાવા
વિચ્છેદ -સુરેશ દલાલ
વિજા હેસેલ (આર્જેન્ટિનાનું એક ગામ) - પ્રીતિ સેનગુપ્તા
વિપિન પરીખ હવે નથી.
વિફલ – રવીન્દ્રનાથ ટાગોર (અનુ. દક્ષા વ્યાસ)
વિરહ - હીરાબહેન પાઠક
વિરહ - હરીન્દ્ર દવે
વિશ્વ-કવિતા:૦૩: હસ્તાંતર (મરાઠી) - દ.ભા. ધામણસ્કર
વિશ્વ-કવિતા:૦૪: સ્મરણ (કેનેડા)- ડોરથી લાઈવસે
વિશ્વ-કવિતા:૦૭: ભાગીદારી (ટર્કી) - ફૈયાઝ કયકન
વિશ્વ-કવિતા:૦૮: દુ:ખ (હિન્દી) - સર્વેશ્વરદયાલ સક્સેના
વિશ્વ-કવિતા:૧૧: પ્રેમ અને પુસ્તક (પંજાબી) - સુતીંદરસિંહ નૂર (અનુ. સુજાતા ગાંધી)
વિશ્વ-કવિતા:૧૨: વણલખ્યો પત્ર (સ્વિડન) - હેલ્ગે ચેડેનબેર્ય (અનુ. વત્સરાજ ભણોત 'ઉદયન')
વિશ્વ-કવિતા:૧૩: જીવન અને સેક્સ (હિન્દી)- દેવીપ્રસાદ વર્મા (અનુ. - સુરેશ દલાલ)
વિષમ ભોગ -જગદીશ જોશી
વિસ્મય ? - વિપિન પરીખ
વીહલા, રોજ હાંજે સુંદરકાંડ વાંચીવાંચીને - કિશોર મોદી
વૃક્ષકાવ્યો – ધૂની માંડલિયા
વૃક્ષો અને પંખીઓ - થોભણ પરમાર
વેલેન્ટાઈન-વિશેષ :૧: જોડણી - કેરોલિન વેલ્સ (અનુ.: સૌરભ પારડીવાલા)
વેલેન્ટાઈન-વિશેષ :૨: તું - રેઇનર મારિયા રિલ્કે (અનુ. મહેશ દવે)
વેલેન્ટાઈન-વિશેષ :૩: પ્રેમબંધન - રાબિયા (અનુ. હિમાંશી શેલત)
વૈશાખ મહિનામાં - પદ્મા ગોળે - અનુ- ઇન્દ્રજિત મોગલ
વ્યાખ્યા -એરિક ફ્રાઇડ
શબદ - રોબર્ટ આર્કેમબિઉ અનુ.- મહેશ દવે
શબ્દ - ઉમાશંકર જોશી
શબ્દ- રાજેન્દ્ર શુકલ
શબ્દ-સંબંધ - હરિવંશરાય બચ્ચન-અનુ.સુશી દલાલ
શબ્દોત્સવ - ૨: અછાંદસ: એક બપોરે - રાવજી પટેલ
શબ્દોત્સવ - ૨:અછાંદસ: ઘર - ઉદયન ઠકકર
શબ્દોત્સવ - ૨:અછાંદસ: ફરતી ટેકરીઓ ને....રમેશ પારેખ
શરાબ - જેક્સ પ્રિવર્ટ
શહીદ - કૃષ્ણ દવે
શાંત આનંદ - યેહૂદા અમિચાઈ
શાંત કોલાહલ - રાજેન્દ્ર શાહ
શાશ્વતી - સિતાંશુ યશશ્ચંદ્ર
શિશિર - પ્રજારામ રાવળ
શું છે ત્યાં આજે, જ્યાં વૃક્ષ હતું... - ઉમાશંકર જોશી
શું શું સાથે લઈ જઈશ હું? – ઉમાશંકર જોશી
શેતરંજી - કાલિન્દી પરીખ
શોકગીત - અજ્ઞાત (ચીન) (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
શોધ (કવિતાનો અંશ) -ઉમાશંકર જોશી
શોધ - પન્ના નાયક
શોધી શકું તો - અબુ બક અલ-તુર્તુશી (અનુ. સોનેરુ)
શ્વાસ, નિ:શ્વાસ, ઉચ્છવાસ - રાધેશ્યામ શર્મા
શ્વેત પરછાઈ - કનક રાવળ
સંકેત - નીલેશ રાણા
સગપણ કયાં છે ? - પ્રબોધ જોશી
સંગીતને - રેનર મારિયા રિલ્કે
સજા - રીના (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
સત્ય - કનૈયાલાલ સેઠિયા
સદૈવ - પાબ્લો નેરૂદા (અનુ. સુરેશ જોષી)
સપનાં - નીતિન મહેતા
સપનું - એષા દાદાવાળા
સંપૂર્ણ અર્પણ
સપ્ટેમ્બર 11નો ફોટોગ્રાફ - વિસ્વાવા ઝીમ્બોર્સ્કા
સફળ માણસો - વિપિન પરીખ
સંબંધ નામના વૃક્ષની જાતકકથા - કમલેશ શાહ
સંબંધોનું ઉપનિષદ..... -પ્રણવ ત્રિવેદી
સમયની ઓળખ - પન્ના નાયક
સમર્થ સાચો અવાજ - સર્વેશ્વરદયાલ સક્સેના - અનુ. સુશીલા દલાલ
સમસ્યા - જયશ્રી ભક્ત
સમુદ્ર - સિતાંશુ યશશ્ચંદ્ર
સમુદ્ર -સિતાંશુ યશશ્ચંદ્ર
સમુદ્ર કાવ્ય- રાજેશ પંડ્યા
સરનામું - અજય પુરોહિત
સરિસૃપ કવિ - મનીષા જોષી
સલામ, સબકો સલામ ! - મંગેશ પાડગાંવકર
સંવાદ - કુસુમાગ્રજ
સંવાદ - રજની પરુળેકર
સહવાસ - વિપિન પરીખ
સહશયન - મનીષા જોષી
સાગરતટે... - વાડીલાલ ડગલી
સાંજ - પાબ્લો નેરુદા - અનુ.-હરીન્દ્ર દવે
સાથી - ડૉરથી લાઇવસે (અનુ. શારીન કુડચેકર)
સાન્નિધ્ય-સમજ - અશરફ ડબાવાલા
સાપ્તાહિક કોલમ ~ એક નવી શરૂઆત...
સાંભળો રે સાંભળો - ર.કૃ.જોશી
સામાન્ય વેશ્યાને - વૉલ્ટ વ્હિટમેન
સુ.દ. પર્વ :૦૫: મધુમાલતી - સુરેશ દલાલ
સુ.દ. પર્વ :૦૬: (હું છું કોણ ?) - સુરેશ દલાલ
સુ.દ. પર્વ :૦૭: Pre-scription - સુરેશ દલાલ
સુખ-દુ:ખ -વિપિન પરીખ
સૂરજના સાત ઘોડા - કમલેશ શાહ
સૂર્ય - લાભશંકર ઠાકર
સૂર્ય અને ચંદ્ર - સુરેશ જોષી
સૂર્યનું છેલ્લું કિરણ – વિપિન પરીખ
સોદો - વિપિન પરીખ
સ્ટેપ્લર - અનિલ ચાવડા
સ્ત્રી - જયા મહેતા
સ્ત્રી - મનીષા જોષી
સ્વચ્છ આકાશ - મનીષા જોષી
સ્વજનને પત્ર - ગુલામમોહમ્મદ શેખ
સ્વપ્ન - લેડી ઇશે [ જાપાન ] - અનુ. હરીન્દ્ર દવે
સ્વપ્નમાં - (રશિયન) આન્ના આખ્માતોવા (અનુ. સુરેશ દલાલ)
સ્વર્ગ - કિમ ચિ હા (અનુ. વિષ્ણુ પંડ્યા)
સ્વાંગ - ચંદ્રકાન્ત ટોપીવાળા
હજી - પ્રવીણ દરજી
હજી નહીં - એરિક ફ્રાઈડ
હજીયે સભર - હરિવલ્લભ ભાયાણી
હજો - મકરંદ દવે
હથોડી - કાર્લ સેન્ડબર્ગ (અનુ. સુરેશ દલાલ)
હમણાં હમણાં - હરિકૃષ્ણ પાઠક
હરિયાળી વસંત (ચીની) શાન મેઈ, અનુ.: ઉમાશંકર જોશી
હળવાશ - પન્ના નાયક
હવા - નિરંજના દેસાઈ
હવા - પ્રદીપ પંડ્યા
હવે - કિશોર શાહ
હવે તે સલામતીપૂર્વક મૃત્યુ પામ્યો છે - કાર્લ વેન્ડેલ હાઈન્સ
હાથ - યજ્ઞેશ દવે
હું - ફકીરમહંમદ મનસુરી
હું ચાહું છું - સુન્દરમ
હું તમારી કવિતા વાચું છું ત્યારે - શ્રીનાથ જોશી
હું તૈયાર છું - વૉલ્ટર લેન્ડર (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)
હું પ્રથમ જાગી - માર્જોરી પાઈઝર (અનુ.- જયા મહેતા)
હેમંતની સાંજ - યૉસેફ મેકવાન
હૉસ્પિટલ - ચંદ્રા
હોટેલનો આ રૂમ ખાલી કરતાં… - પ્રબોધ ર. જોશી



તો કહેજો… – દલપત પઢિયાર

એક દિવસ
સોસાયટીના સૌએ ભેગા થઈ
વીજળીના તારને નડતો લીમડો
કાપી નાખ્યો.
તે રાતે
વગડાનાં બધાં ઝાડ
મારી પથારીમાં આવ્યાં હતાં!
મારું એકે મૂળ રાતું થયેલું ન જોતાં
એ બિચારાં પાછાં વળી ગયાં…
હું ઘણી વાર
ઊંઘમાંથી ઝબકી જાઉં છું,
બારણામાં ઝાડનાં પગલાં સંભળાય છે.
મારામાં, મૂળ નાખવા માંડ્યું છે આ ઝાડ !
હું ફરી પાછો
ફણગી જઈશ એવી બીક લાગે છે !
આજે
બીજું ઝાડ કપાયું છે આ વાસમાં
રાત્રે
કોઈ બારણું ખખડાવે
તો કહેજો :
એ અહીં સૂતો જ નથી !

-દલપત પઢિયાર

સિમેન્ટના જંગલની વચ્ચે કેદ મનુષ્યની થીજતી જતી સંવેદનશીલતાની લોહીલુહાણ કરી નાંખે એવી ધારદાર કવિતા. આપણી ભૌતિક સુખસગવડની આડે પ્રકૃતિનું કોઈપણ તત્ત્વ આવે, એને રહેંસી નાંખતા આપણે ઘડીભર પણ વિચારતા નથી. મહોલ્લાના લોકો પાસેથી તો અપેક્ષા ન જ રાખી શકાય પણ પ્રકૃતિ કાવ્યનાયક પાસે સમ-વેદનની આશા રાખે છે. કપાઈ ગયેલું ઝાડ રાતે નાયકના સ્વપ્નમાં આવે છે પણ નાયકે કપાયેલા ઝાડને બચાવવા કોઈ યથાર્થ યત્ન-પ્રત્યક્ષ કે પરોક્ષ રીતે કર્યો જ નથી. ભલે ઝાડ છેદાઈ ગયું પણ નાયકના મૂળમાં કશું કપાયું નથી એટલે એના મૂળિયા લાલ થયા નથી. કવિ એ કુદરતની આખરી આશા છે. આખરી આશા પણ ઠગારી નીવડી છે એટલે કુદરત મૂંગા મોઢે પારોઠના પગલાં ભરે છે. ક્યાંક પોતાનામાં સંવેદનશીલતાના ફણગા ફૂતી આવે એની વળી નાયકને બીક પણ છે એટલે બીજું ઝાડ કપાય છે ત્યારે એ સ્વપ્નમાં પણ એનો સામનો કરવા પણ તૈયાર નથી….

Comments (6)

ओस की बुंदो पर – नेहल

पीली पत्तीओं के रास्तो से हो कर पहुंचे हैं;
उन मौसमो के मकाम पर,
जहां अब तक एक डाल हरी भरी सी है!
फूलों और काँटों से परे,
तितलीओं और भवरों से अलग,
मौसम के बदलते मिज़ाज ठहर गए है वहां!
ढूँढते नहीं वे अब
बहारो के निशान।
डरते नहीं
पतझड़ की तेज हवाओं के
थपेडो से।
हरी भरी डाली झुकी है जिस
निली सी नदी पर
जहां अब पानीओंमें अक्स
बनते-बिगडते नहीं।
समय का फूल;
अब न सूरज की गर्मी से झुलसता है,
न बारिषों में बहता है!
स्फटिक सा रंगहीन फूल
समाये हुए है सारे रंग
अपने अंदर।
सुकून के पाखी
जीते है उसी की
ओस की बुंदो पर।

– नेहल

મનુષ્ય જીવન નું અંતિમ લક્ષ્ય મોક્ષ કે મુક્તિ કે નિર્વાણ કહો એ શબ્દોમાં વ્યક્ત થઈ શકે નહીં. ‘નેતિ નેતિ ‘ દ્વારા એ શું નથી એ જ વર્ણવી શકાય. એ જ રીતે ઉપરોક્ત ઝેન કવિતા દ્વારા ‘સત્ ચિત્ આનંદ ‘ ની સ્થિતિએ પહોંચેલ મન કેવું હોય એ વ્યક્ત કરવાનો પ્રયાસ થયો છે. ‘પીળી પત્તીઓ’ નો સંદર્ભ પાનખર , બધી ૠતુઓ માણ્યા પછીની ૠતુ….હરમાન હેસ ના ‘સિધ્ધાર્થ ‘ની જેમ જીવન ની બધી અનુભૂતિઓ થી પસાર થઈ ને જ મુકત અવસ્થા સમજાય. ‘હરી ભરી ડાળી’ શિશુ સહજ વિસ્મય અને તાજગીભરી નજર થી દુનિયાને, જીવન ને જોવાના સંદર્ભ માટે વપરાયું છે.

મનની મૌસમ એ મુકામ પર આવીને સ્થિર થઈ છે જ્યાં સુખ દુ:ખ ના ફૂલ કાંટા સમાન છે. બાહ્ય આકર્ષણ, ચળકાટ પર ભમતા પતંગિયા અને ભ્રમરવૃત્તિ થી મન આગળ વધી ગયું છે.મન ને હવે વસંત ની પાછળ ભાગતું નથી અને પાનખર ના તોફાનોથી ડરતું નથી, નકારતું નથી. શિશુ સહજ વિસ્મયથી જીવનને નિહાળવા મનનું જળ દર્પણ સ્થિર જોઈએ અથવા એમ કહી શકાય કે જે તે વસ્તુ પરિસ્થિતિઓનું પ્રતિબિંબ વિકૃત કર્યા વગર પાડી શકે.

સમય નિત્ય છે, સ્ફટિક ની જેમ નિર્મળ છે- neutral છે….એમાં બધા રંગો સમાયેલ હોવા છતાં તે તટસ્થ છે. જે વ્યક્તિએ સમયને, કાળને સમજ્યો છે એને જીવનની વિપરીત પરિસ્થિતિઓનો તાપ અસર કરતો નથી. નથી એ વહી જતો સમયના ઝંઝાવાતી વહેણમાં. પાખી..પંખી..મુકત મનનું પ્રતિક છે સુકૂન…શાંતિ….મુક્ત મન જ અનુભવી શકે અને એને પોષતું તત્ત્વ છે સમયનું ઝાકળ…ક્ષણ…જો ક્ષણમાં જીવતા આવડી જાય તો સુકૂન…શાંતિ…મુક્તિ…દુષ્પ્રાપ્ય નથી.

રચના તેમજ રસાસ્વાદ :- ડૉ. નેહલ વૈદ્ય

આ જ કવયિત્રી દ્વારા ચલાવતો સ્વ-રચિત તેમજ અન્ય ગમતી રચનાઓ નો બ્લોગ – www.inmymindinmyheart.com માણવો આપણે ગમશે…

Comments (9)

સાપ્તાહિક કોલમ ~ એક નવી શરૂઆત…

એક નવી શરૂઆત… “ગુજરાત ગાર્ડિયન” દૈનિકમાં દર મંગળવારની પૂર્તિમાં મારી કોલમનો પ્રારંભ… “ગ્લોબલ કવિતા” – અન્ય ભાષાની કવિતાઓનો ગુજરાતી અનુવાદ તથા ટૂંકો આસ્વાદ….

01

જેનીએ ચૂમી લીધો મને

જેનીએ ચૂમી લીધો મને જ્યારે અમે મળ્યા-
જે ખુરશીમાં એ બેઠી હતી એમાંથી ઊછળીને;
કાળ ! ચોર ! તને આદત છે બધી મીઠી વસ્તુઓ
તારી યાદીમાં સમાવી લેવાની, આ પણ નોંધ !
કહેજે કે હું થાકી ગયો છું, કહેજે કે હું દુઃખી છું,
કહેજે કે આરોગ્ય અને સંપત્તિ -બંને મને ચૂકી ગયાં છે,
કહેજે કે હું ઘરડો થઈ રહ્યો છું, પણ ઉમેરજે,
કે જેનીએ ચૂમી લીધો મને.

– જેમ્સ લે હન્ટ
(અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)

કવિતાના શબ્દો અને સામાન્ય વાતચીતના શબ્દોમાં તાત્વિક રીતે કંઈ જ ફરક નથી. તો પછી એવું શું હશે જે વાતચીતના શબ્દોને કવિતાની કક્ષાએ લઈ જતું હશે ? જેમ્સ લે હન્ટની આ કવિતા પર નજર નાંખીએ.

પહેલી નજરે જોઈએ તો માણસ પ્રેમમાં પડે ત્યારે સાવ સરળ બાબત પણ કેવી ઉત્તેજના, કેવો ગર્વ જન્માવે છે એનું સર્વાંગસંપૂર્ણ ઉદાહરણ ! એક ચુંબન. સાવ સામાન્ય ઘટના. વિદેશમાં તો બિલકુલ સાહજિક બાબત. પણ ચુંબન કરવાની સામાન્ય પ્રણાલિને ખુરશીમાંથી ઊછળીને ચુંબન કરવામાં આવે છે એમાં જે ‘ઉછળવા’ની ક્રિયા કવિ ઉમેરે છે એ આખી વાતને અસામાન્ય બનાવી દે છે. આગળ જોઈએ તો કવિ સમય સાથે ગુફ્તેગૂ માંડતા નજરે ચડે છે. સમય પર આરોપ છે કે એ બધી મીઠી વાતો પોતાની યાદીમાં સમાવી લેતો હોય છે. ભલભલી યાદોને ચોરી લેતો સમય ઊછળીને કરવામાં આવેલા ચુંબનની આ અનૂઠી ક્ષણ ચૂકી ન જાય એ માટેની કવિની ટકોર વાતને કાવ્યની કક્ષાએ લઈ જાય છે. વાતચીતના શબ્દો કઈ રીતે કાવ્યનું સ્તર આંબી શકે છે એ સમજવા માટે આ કવિતાના શબ્દો અને એની રચના –બંને મદદરૂપ થઈ શકે છે.

લાંબા અંતરાલ પછી કાવ્યનાયક નાયિકા સાથે મુખામુખ થાય છે ત્યારે આનંદના ઉમળકામાં નાયિકા ઊછળીને એને એક ચુંબન ચોડે છે. ઘટના બસ આટલી જ છે. આ ચુંબન, આ સ્નેહાવિર્ભાવ આલિંગન કે પથારી સુધી પણ લંબાતો નથી. પણ ચુંબન પાછળનો જે ઉમળકો છે, જે આવેશ છે એ સ્પર્શી જાય છે. કેમકે કાવ્યનાયક ઊંમરના છેલ્લા પડાવ પર આવી ઊભો છે. સ્વાભાવિક છે કે કાવ્યનાયિકા પણ જરાવસ્થામાં જ છે. નાયક સ્વીકારે છે કે એ થાકી ગયો છે, હારી ગયો છે, દુઃખી પણ ઘણો છે અને તન-મન-ધન, ત્રિવિધ રીતે જીવનમાં નિષ્ફળ ગયો છે. આરોગ્ય કથળ્યું છે. ખિસ્સામાં નિર્ધનતા ભરેલી છે, મનમાં હતાશા. જીવન હારી જતું હોય છે, માણસ હારી જતો હોય છે પણ પ્રેમ ? પ્રેમ કદી હારતો નથી. પ્રેમ જ ખરું પ્રેરકબળ છે જે જીવનની સાંકડી ગલીમાંથી સોંસરા કાઢી આપે છે આપણને.

એક અવસ્થા સુધી માણસ પોતાની સ્થિતિ સામે સતત લડતો રહે છે પણ પછી એક સમયે એ પરિસ્થિતિને સ્વીકારી લેવાની સમ્યક્ અવસ્થા પર આવી ઊભે છે. ગાલિબ યાદ આવી જાય: ‘रंज़ से खूंगर हुआ इंसान तो मिट जाता है रंज़, मुश्किलें मुझ पर पडी इतनी कि आसान हो गई । (માણસ જ્યારે દુખનો આદિ થઈ જાય છે, ત્યારે દુઃખ મટી ગયેલું અનુભવાય છે. મુસીબતોનો બોજ જ્યારે સહનશક્તિની તમામ હદો પાર કરી જાય છે ત્યારે એ મુસીબતો પછી મુસીબત જણાતી નથી.) નાયક પોતાના હારેલ-થાકેલ ઘડપણને સ્વીકારીને નાયિકાની સન્મુખ આવી ઊભે છે કેમકે બધું જ હારી દીધા પછી પણ સ્નેહ પરની શ્રદ્ધા હજી ગત થઈ નથી. સુન્દરમે લખ્યું હતું, ‘જગતની સર્વ કડીમાં સ્નેહની સર્વથી વડી.’ નાયિકાનું ચુંબન સ્નેહની આ સર્વથી વડી કડીની પ્રતીતિ કરાવે છે.

નાયક સમયને જે ઉપાલંભ આપે છે આગળ કહ્યું એમ આ કાવ્યનો પ્રાણ છે. સમય ભલભલા ઘાનું સિદ્ધ ઔષધ છે. સારું-નરસું બધું જ સમય પોતાના પાલવમાં ભેદભાવ વિના સમાવી લે છે. પણ કવિ એને જે ચીમકી આપે છે એની મજા છે. કવિ સમયને કહે છે કે તું તારી ડાયરીમાં બધું જ નોંધી લેજે. મારી બરબાદી, મારો વિનાશ, મારી રોગિષ્ઠાવસ્થા, મારું ઘડપણ – બધું જ પણ હું જ્યારે જેનીને મળ્યો ત્યારે જેનીએ આ ઉંમરે પણ ખુરશીમાંથી ઊછળીને મને જે ચુંબન કર્યું એ નોંધવાનું ભૂલીશ નહીં કેમકે આ ચુંબન, આ સ્નેહ, નાયકની તમામ મોરચે થયેલી હાર પછી પણ નાયકનો સ્નેહપૂર્વક સ્વીકાર એ નાયકની જિંદગીની સાચી ઉપલબ્ધિ છે. આ જીત, આ પ્રાપ્તિ, આ દોલત સંસારની સમસ્ત સંપત્તિ કરતાં વધુ મૂલ્યવાન છે. સ્નેહ જ જીવનનો સાચો અર્થ છે.

રચનાની દૃષ્ટિએ જોઈએ તો અંગ્રેજીમાં જવલ્લે વપરાતા ટ્રોકેઇક મીટર (સ્વરભારવાળો શબ્દાંશ પછી સ્વરભારહીન શબ્દાંશ)નો અહીં પ્રયોગ થયો છે. સામાન્યરીતે અંગ્રેજી કવિતામાં આયેંબિક પેન્ટામીટરનો પ્રયોગ વધુ થાય છે જેમાં લઘુ-ગુરુ એમ સ્વરભારની યોજના જોવા મળે છે પણ અહીં સ્વરભારનો પ્રયોગ આનાથી ઊલટી રીતે –ગુરુ-લઘુ, ગુરુ-લઘુ – થાય છે. જેના કારણે કાવ્યપઠનની પદ્ધતિ પણ બદલાય છે જે અલગ પ્રકારની ફ્લેવર સર્જે છે. મૂળ અંગ્રેજી કવિતામાં અબઅબ-કડકડની પ્રાસરચના પણ પરંપરાથી જરા ઉફરી ચાલે છે. આ કવિતા વિશ્વ સાહિત્યમાં એટલી બધી પ્રસિદ્ધ થઈ છે કે ઢગલાબંધ લોકોએ આની પ્રતિ-કવિતાઓ પણ રચી છે.

એવી વાયકા છે કે ફ્લુની લાંબી બિમારીમાંથી ઊઠીને હન્ટ જ્યારે થોમસ કાર્લાઇલને મળવા જાય છે ત્યારે એની પત્ની જેન વેલ્શ કાર્લાઇલ ખુરશીમાંથી ઉછળીને એને ચૂમે છે. બે દિવસ પછી હન્ટનો નોકર આ કવિતા જેનને આપી જાય છે.
*

Jenny kiss’d me when we met,
Jumping from the chair she sat in;
Time, you thief, who love to get
Sweets into your list, put that in!
Say I’m weary, say I’m sad,
Say that health and wealth have miss’d me,
Say I’m growing old, but add,
Jenny kiss’d me.

– James Henry – Leigh Hunt

Comments (11)

ફ્રાન્સિસ્કા – એઝરા પાઉન્ડ (અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)

રાત્રિના અંધકારમાંથી તું બહાર આવી
અને તારા હાથમાં ફૂલો હતાં,
હવે તું લોકોના ગૂંચવાડામાંથી બહાર આવશે,
તારા વિશેના અવાજોના કોલાહલમાંથી.

હું જેણે નિહાળી છે તને આદિમ ચીજો વચ્ચે
ગુસ્સે હતો જ્યારે એ લોકો તારું નામ બોલતા હતા
સામાન્ય જગ્યાઓ પર.
કાશ ! ઠંડાગાર મોજાં મારા માથા પર ફરી વળે,
અને આ દુનિયા મરેલાં પાંદડાની જેમ સૂકાઈ જાય,
અથવા ડૅન્ડિલિઅનની દાંડી પરથી ઊડતા બીજની જેમ ઊડી જાય,
જેથી હું તને ફરીથી મેળવી શકું,
એકલી.

– એઝરા પાઉન્ડ
(અનુ. વિવેક મનહર ટેલર)

*
એક પ્રિયતમા જેની સાથે એકાંતમાં સાવ અંગત ક્ષણો વિતાવી છે એ આજે હવે જીવનમાં નથી રહી. એની જાહેર જિંદગી પર પ્રશ્નો ઊઠી રહ્યા છે, આંગળી ચિંધાઈ રહી છે જે કવિને પસંદ નથી. રાત્રિનો અંધકાર એ બદનામીનો અંધકાર છે. લોકોને જ્યારે ચોરે ને ચૌટે પોતાની પ્રેયસીનું નામ બોલતાં કવિ સાંભળે છે ત્યારે ઈર્ષ્યા અને ગુસ્સો બંને જન્મે છે. મન થાય છે કે કાશ મગજ શાંત થઈ જાય એવી કોઈ ઘટના બને અથવા દુનિયા આખીનો નાશ થઈ જાય જેથી તારી અને મારી વચ્ચે કોઈ બચે જ નહીં અને પોતે પ્રેયસીને પુનઃ મેળવી શકે. છેલ્લી પંક્તિમાં જે ‘એકલી’ શબ્દ એકલો વપરાયો છે એ પ્રેમની પઝેસિવનેસ ઈંગિત કરે છે, જેની પ્રબળતા આપણને “તારા રૂપની પૂનમનો પાગલ એકલો” તરત યાદ કરાવી દે છે…

ફ્રાન્સિસ્કા શીર્ષક કવિએ કેમ વાપર્યું હશે એ એક કોયડો છે. એઝરા પાઉન્ડ ‘ઇમેજીઝમ’ના રસ્તે વળ્યા એ પૂર્વેનું આ કાવ્ય શું તેરમી સદીમાં થઈ ગયેલ ગીડોની પુત્રી ફ્રાન્સિસ્કા, જે પોતાના દિયરના પ્રેમમાં પડી હતી અને પતિના હાથે જેની દિયસ સાથે હત્યા થઈ હતી, જે મહાકવિ દાન્તેની ‘ડિવાઇન કોમેડી’માં પણ એક નાયિકા છે, એને સ્મરીને લખાયું હશે? કોઈ પ્રકાશ પાડી શકશે?

*
Francesca – Ezra Pound

You came in out of the night
And there were flowers in your hands,
Now you will come out of a confusion of people,
Out of a turmoil of speech about you.

I who have seen you amid the primal things
Was angry when they spoke your name
In ordinary places.
I would that the cool waves might flow over my mind,
And that the world should dry as a dead leaf,
Or as a dandelion seed-pod and be swept away,
So that I might find you again,
Alone.

Comments (3)

જળપરી અને દારૂડિયાઓની દંતકથા – પાબ્લો નેરુદા (અનુ. ઉદયન ઠક્કર)

પુરુષો બેઠા હતા
ત્યારે એ અંદર આવી, સાવ નિર્વસ્ત્ર
તેઓ ઢીંચતા હતા: તેમણે થૂંકવા માંડ્યું
એ નદીમાંથી તાજી જ નીકળી હતી, અબુધ-અણજાણ
એ માર્ગ ભૂલેલી જળપરી હતી
અપમાનો વહી ચાલ્યાં એની ચળકતી માંસપેશીઓ પરથી
બિભત્સ રસમાં ડૂબતાં ગયાં એનાં સોનેરી સ્તન
અશ્રુથી અજાણી હોઈ એણે અશ્રુ ન સાર્યાં
વસ્ત્રોથી અજાણી હોઈ એણે વસ્ત્રો નહોતાં પહેર્યાં
તેમણે ખરડી એને, બળેલા બૂચ અને બીડીનાં ઠૂંઠિયાંથી
તેઓ હસીહસીને લોટપોટ થઈ ગયા, પીઠાની ફરસ પર
એ બોલી નહિ કારણ કે એની પાસે વાચા નહોતી
એની આંખોનો રંગ, આઘેઆઘેના પ્રેમ જેવો
એના હસ્તની જોડ, શ્વેત પોખરાજમાંથી ઘડેલી
એના હોઠ ફરક્યા હળવે હળવે, પરવાળાના પ્રકાશમાં
એકાએક નીકળી ગઈ એ બારણાની બહાર
નદીમાં ઊતરતાંવેંત થઈ ગઈ નિર્મળ
વર્ષામાં ચળકતા સ્ફટિક સમી
અને પાછું જોયા વિના એણે તરવા માંડ્યું
તરવા માંડ્યું શૂન્ય તરફ, તરવા માંડ્યું મૃત્યુ તરફ

– પાબ્લો નેરુદા
(અંગ્રેજી પરથી અનુ. ઉદયન ઠક્કર)

કવિશ્રી ઉદયન ઠક્કરના જ શબ્દોમાં આસ્વાદ પણ માણીએ:

પીઠામાં પુરુષો બેઠા હતા ત્યારે એક જળપરી અંદર આવી, ‘સાવ નિર્વસ્ત્ર’- સત્ય ઢાંકપિછોડો ન કરે, એ તો ફરે ઉઘાડેછોગ. ‘તેઓ ઢીંચતા હતા’- ધ વર્લ્ડ ઇઝ નોટ ઇન ઇટ્સ સેન્સિસ, વિશ્વ વિવેકબુદ્ધિ ખોઈ બેઠું છે. ‘તેમણે થૂંકવા માંડ્યું’- મહામાનવ બનવું કપરું છે, પણ મહામાનવને ગાળ આપવી સહેલી છે. દારૂડિયો ઊલટી ન કરે તો બીજું કરેય શું? ‘નદીમાંથી તાજી જ નીકળી હતી’- નદીના તાજા જળ સાથે થૂંકનો વિરોધ ઊડીને આંખે વળગે તેવો છે. ‘માર્ગ ભૂલેલી’- ક્યાં જળપરી અને ક્યાં પીઠું? જળનો જીવ સ્થળ પર આવી ચડ્યો! માર્ગથી ચ્યુત કોણ થયું? જળપરી કે દારૂડિયાઓ? ‘અપમાનો’ ‘બિભત્સ રસ’- જળપરીનો દોષ એટલો જ કે એ સુંદર હતી.’વહી ચાલ્યાં’ ‘ડૂબતાં ગયાં’- પરી જળમાંથી આવી હોવાથી કવિ વહેવું-ડૂબવું ક્રિયાપદો પ્રયોજે છે. દારૂડિયાઓ સ્તન સુધી તો પહોંચ્યા પણ મન સુધી નહિ. ‘માંસપેશીઓના ચળકાટ’થી વધુ તેમને કશું ન દેખાયું કારણ કે તેમને આંખો હતી પણ દ્રષ્ટિ નહોતી.

‘તેમણે ખરડી એને’- પરીના સ્તર સુધી ન પહોંચાયું માટે તેમણે પરીને પોતાના સ્તરે પછાડી. સેડિઝમ- પરપીડનના આનંદથી શરાબીઓ ઝૂમી ઊઠ્યા. જળપરીએ પ્રતિકાર ન કર્યો, મૌન રહી. જળપરી લૌકિક નહિ પણ અલૌકિક હતી એ દર્શાવવા કવિ રહસ્યમય રીતે વર્ણન કરે છે. જળને તળિયે ખીલતા પરવાળાના પ્રકાશમાં એના હોઠ ફરક્યા, હળવે, હળવે.

‘એકાએક નીકળી ગઈ એ’- નીતર્યા નિર્મળ જીવને જગત ઝાઝું ન જાળવી શકે. જોન ઓફ આર્ક ઓગણીસમા વર્ષે ગઈ, ઈસુ ગયા ત્રીસ કે પાંત્રીસે. જળપરી શેનું પ્રતીક છે? નિર્દોષતાનું? પ્રકૃતિનું? સંસ્કૃ તિનું?

-ઉદયન ઠક્કર

Fable of the Mermaid and the Drunks

All those men were there inside,
when she came in completely naked.
They had been drinking: they began to spit.
Newly come from the river, she knew nothing.
She was a mermaid who had lost her way.
The insults flowed down her gleaming flesh.
Obscenities drowned her golden breasts.
Not knowing tears, she didn’t cry tears.
Not knowing clothes, she didn’t have clothes.
They blackened her with burnt corks and cigarette butts,
and rolled around laughing on the tavern floor.
She did not speak because she couldn’t speak.
Her eyes were the color of distant love,
her twin arms were made of white topaz.
Her lips moved, silently, in a coral light,
and suddenly she left by that door.
Entering the river she was cleaned,
shining like a white rock in the rain,
and without looking back she swam again
swam toward emptiness, swam toward death.

– Pablo Neruda

Comments (6)

મન – ચિનુ મોદી

માદરબખત મન, જો તારે હોત તન
અંગે અંગે કાપત તને, ઘાએ ઘાએ
મીઠું ભરત; અરે, ઉગાડત ગૂમડાં
અને પાકવા દઈ પરુ કરત, દદડતા
પરુ પર માખીઓનાં કટક ઉતારત
અને…
પણ, તું તો ઈશ્વર જેવું અદેહી છે,
છટકતો પવન છે. ચાલેલા ચરણનું
ચિહ્ન હોત તો શોધી કાઢત પગેરું
ને તોડી નાખત તારા પગ…
માંસમજ્જાની આ થપ્પીઓની ઓથે
તું ભરાઈ તો બેઠું છે, પણ, ક્ષણોનું
જ્યારે પૂરું થશે રણ, ત્યારે પરી જેવી
પાંખ તને ન ફૂટે, એવો આપીશ શાપ…

– ચિનુ મોદી

કવિતાની શરૂઆત જ ચોંકાવી દે એવી છે. મનને કવિ જે રીતે ગાળ આપીને સંબોધે છે એના પરથી જ ખ્યાલ આવી જાય છે કે આજે મનનું આવી બનવાનું. મન સાથે કવિને શું વાંધો પડ્યો છે, કેમ પડ્યો છે એ તો કવિતામાં અધ્યાહાર જ રહે છે પણ કેટલો વાંધો પડ્યો છે એ તો શબ્દે-શબ્દે ને પંક્તિએ પંક્તિએ ડોકાય છે.

કવિનું ચાલે અને જો મનને શરીર હોત તો કવિ એના પર પોતાની ખીજ શી રીતે કાઢત એનું અદભુત વર્ણન કર્યા પછી અચાનક ‘અને…’ કહીને અટકી જાય છે. ઈશ્વરની સાથે સરખાવીને મનની અદૃશ્યતા અને સર્વોપરિતા – એમ બંનેનો સ્વીકાર કર્યા પછી પણ કવિ હજી મનના ટાંટિયા તોડી નાંખવાની જ ફિરાકમાં છે. અંતે ક્ષણોનું રણ પૂરું થવાની વાત જીવનના અંતને નિર્દિષ્ટ કરે છે. કવિ મનને કદી મનફાવે ત્યાં ને તેમ ઊડી ન શકાય એવો શાપ અંતકાળે આપવાનું નિર્ધારે છે એમાં ગુસ્સો, ખીજ, ચીડ અને અંતે મનનું કંઈ જ બગાડી ન શકવાની નપુંસકતા છતી થાય છે. થાકેલો, હારેલો માણસ શાપ આપવા સિવાય બીજું કરી પણ શું શકે ?

Comments (8)

આજની રાત હું ઉદાસ છું – હરીન્દ્ર દવે

રાત્રિને કહો કે આજે
એની ચમકતી ટીપકીઓવાળી ઓઢણી ઓઢે,
રસ્તાને કહો કે ધીમે ધીમે ઊઘડતા
ફૂલની પાંખડી માફક એ સામો આવે,
વૃક્ષોને કહો કે એના પર્ણોમાં
એ કોઇ અજબની રાગિણી વગાડે.
હવાને કહો કે આજની રાત એ ધીમેથી લહેરાય –

આજની રાત હું ઉદાસ છું
અને મારે સૌને પુલકિત કરે એવું ગીત રચવું છે

બ્રહમાંડમાં બજી રહેલું અલૌકિક સંગીત
મારા કાને ન અથડાય એવું કરો,
મારે તરણાંએ પહેરેલાં ઝાકળનાં
નેપૂર સાંભળવા છે;
મધદરિયે મોજાંને પહેરાવેલા વલય
મારે ઉતારી લેવા છે;
વાદળથી ધરતી સુધી લંબાતા વરસાદના તારને
બે હાથ લંબાવી માપી લેવા છે;

આજની રાત હું ઉદાસ છું
અને મારી ખોવાયેલી પ્રસન્નતા
મારે સર્વત્ર વહેંચાયેલી જોવી છે

મિલના ઊંચા ભૂંગળાને કોઇ ચંદનની
અગરબત્તીમાં પલટાવી દો,
સિમેંટ-કોંક્રિટનાં મકાનોને કોઇ સરુવનમાં
ફેરવી દો;
આંખની કીકીઓને કોઇ ચંદ્ર પર ચિટકાડી દો;
માણસોનાં ટોળાંને કોઇ સાગરની લહેરોમાં
લહેરાવી દો;

આજની રાત હું ઉદાસ છું અને
મારે ખડખડાટ હસી લેવું છે.

– હરીન્દ્ર દવે

કવિ ઉદાસ છે, પણ એણે સૌને પુલકિત કરવા છે,ખડખડાટ હસવું છે….વિરોધાભાસથી વેદના વધુ ઘેરી બને છે. અતિશોયક્તિ અલંકાર કવિના ઉન્માદને ઉત્કૃષ્ટ રીતે રજૂ કરે છે.

Comments (2)

જેલીફિશ – મરિઆન મૂર (અનુ.: વિવેક મનહર ટેલર)

jelly-fish
(કાતિલ સૌંદર્ય….      …જેલીફિશ, શેડ એક્વેરિયમ, શિકાગો, 2011)

*

દૃશ્ય, અદૃશ્ય,
વધઘટ થતું કામણ,
એક સોનેરી પીળા રંગનો નીલમણિ
એનો નિવાસ; તમારો હાથ
નજીક પહોંચે છે, અને
એ ખુલે છે અને
એ બીડાય છે;
તમે ધાર્યું હતું
એને પકડવાનું,
અને એ સંકોચાઈ જાય છે;
તમે પડતો મૂકો છો
તમારો ઈરાદો –
એ ખુલે છે, અને એ
બીડાય છે અને તમે
એને પકડવા જાવ છો-
એની ફરતે વીંટળાયેલી
ભૂરાશ
ડહોળી થઈ જાય છે, અને
એ દૂર સરી જાય છે
તમારાથી.

– મરિઆન મૂર
(અનુ.: વિવેક મનહર ટેલર)

કવિતાને ડુંગળી સાથે સરખાવી શકાય… એક પડ ઉખેડો ને બીજું નીકળે… બીજું ઉખેડો ને ત્રીજું… અને બધા પડ ઉખેડી નાંખો તો હાથમાં જે શૂન્ય આવે એ જ કદાચ કવિતાની સાચી ઉપલબ્ધિ… પડ પછી પડ ઉખેડવાની પ્રક્રિયા જ કદાચ કવિતાનું સાર્થક્ય છે…

જેમ જેલીફિશ દૂધની કોથળીની જેમ સતત આકાર બદલતી રહે છે એમ આ કવિતા પણ વધતા-ઘટતા કદના અનિયમિત વાક્યો, પ્રાસવિહીન, તાલવિહીન, છંદવિહીન છે. એમ કહી શકાય કે કવયિત્રીએ અહીં કવિતાના આકારની મદદથી જેલીફિશની મૂળભૂત પ્રકૃતિને ચિત્રાંકિત કરી છે. તમારા ઈરાદા પણ અહીં જેલીફિશ અને એ રીતે કાવ્યાકાર જેવા જ છે. તમે જેલીફિશને પકડવા આગળ વધો છો, પાછા વળો છો, વળી આગળ વધો છો…

તમે પકડવા જાવ અને એ સંકોચાય છે, તમે પાછા વળો છો અને એ ખુલે છે. તમે વળી પકડવા જાવ છો અને એ પાણીને ડહોળીને તમારી પહોંચની બહાર સરી જાય છે. જેલીફિશનું પ્રતીક લઈને કવયિત્રી હકીકતમાં કવિતા અને એ રીતે તમામ પ્રકારની કળાની જ વાત કરે છે. તમે સાયાસ એને સમજવાની કોશિશ કરશો, એમાંથી કોઈ નિશ્ચિત અર્થ તારવવાની કે નિષ્કર્ષ પામવાની ચેષ્ટા જેમ જેમ કરશો, તેમ તેમ કવિતા અને કળાનું હાર્દ તમારી પહોંચની બહાર સરતું જશે. કળા હકીકતે તો માત્ર અનુભૂતિની વસ્તુ છે…

હવે જેલીફિશને ભૂલી જાવ, કવિતાને પણ ભૂલી જાવ અને સ્ત્રીનો સંદર્ભ મૂકી જુઓ… એ પણ આવી જ અકળ ને !!!

*

A Jellyfish

Visible, invisible,
A fluctuating charm,
An amber-colored amethyst
Inhabits it; your arm
Approaches, and
It opens and
It closes;
You have meant
To catch it,
And it shrivels;
You abandon
Your intent—
It opens, and it
Closes and you
Reach for it—
The blue
Surrounding it
Grows cloudy, and
It floats away
From you.

– Marianne Moore

 

Comments (3)

Suchness – Lao-tzu [ trans.- Dr D T Suzuki ]

The Tao is something vague and undefinable;
How undefinable ! How vague !
Yet in it there is a form.
How vague ! How undefinable !
Yet in it there is a thing.
How obscure ! How deep !
Yet in it there is a substance.
The substance is genuine
And in it sincerity.
From of old until now
Its name never departs,
Whereby it inspects all things.
How do I know all things in their suchness ?
It is because of this.

– Lao-tzu [ trans.- Dr D T Suzuki ]

આ કાવ્યનું ભાષાંતર કરવા જતાં એની ઓરિજિનાલિટી મરી જશે તેથી ભાષાંતર કરવાને બદલે [ અત્યંત અચકાટ સાથે ] તેનો ભાવાનુવાદ થોડીક કૉમેન્ટ્સ સાથે રજૂ કરું છું…..અચકાટનું કારણ એ કે હું ચોક્કસ નથી કે જે હું સમજ્યો છું તે સાચું છે અને વળી એને શબ્દોમાં મૂકવાનું પણ મારુ ગજું નથી. માત્ર એક પ્રયત્ન કરું છું –

વેસ્ટર્ન ફિલૉસોફી અને ઈસ્ટર્ન ફિલૉસોફીમાં મૂળભૂત તફાવત intellect નો છે. વૅસ્ટર્નમાં intellect સિવાય કંઈ જ નથી અને ઈસ્ટર્નમાં direct experience – immediacy of realization મહત્વનું છે. સરળ શબ્દોમાં ઈસ્ટર્ન ફિલૉસોફી intuition – અંત:સ્ફૂરણાકેન્દ્રી છે જયારે વૅસ્ટર્ન conceptualization-analysis-intellectual dissection ઉપર અવલંબિત છે.

તાઓ નું અત્યંત અશુદ્ધ ભાષાંતર Way / Path / Flow છે. તેનું શુદ્ધ ભાષાંતર શક્ય નથી. જીવનમાર્ગ કહી શકાય. તાઓ કહે છે કે જયારે તમારી અનુભૂતિને તમે શબ્દોમાં વર્ણિત કરવાનો પ્રયત્ન કરો છો ત્યારે તે છટકી જાય છે અને ઠાલાં શબ્દો રહી જાય છે. આપણે જયારે અદભૂત સૌંદર્ય અથવા અકલ્પનીય પ્રચંડ ભયની સન્મુખ થઈએ છીએ ત્યારે જે સંપૂર્ણ શબ્દહીન,વિચારહીન,તર્કહીન અવસ્થા અનુભવીએ છીએ તે સાચી અનુભૂતિ. જેવું આપણે તેનું વિશ્લેષણ કરવાનું શરુ કરીએ એટલે વિચારો – ‘મન’ – પ્રવેશે અને ‘મન’ સાથે તેના સંખ્યાહીન પૂર્વગ્રહો અને ધારણાઓ પ્રવેશે અને તે સાથે જ સત્ય નાસી છૂટે છે. આ વાતને કાવ્યાત્મક રીતે કાવ્યના પ્રથમ ચરણમાં [ પ્રથમ 9 લીટીમાં ] કહી છે. નિર્મળ શાંત સરોવરમાં ચંદ્રમાનું પ્રતિબિંબ પડે છે ત્યારે ન તો ચંદ્રને ખબર છે કે તે પ્રતિબિંબિત થઇ રહ્યો છે કે ન તો સરોવરને ખબર છે કે પોતે કોઈને પ્રતિબિંબિત કરી રહ્યું છે. બંને માત્ર પોતપોતાના સ્વધર્મને અનુસરી રહ્યા છે અને તે પણ ‘સ્વધર્મ’ જેવા- કર્તુત્ત્વ ના- કોઈ ખ્યાલ વગર ! આ તાઓ છે. તાઓ ભલે અસ્પષ્ટ અને શબ્દ વડે અવર્ણનીય હોય, તે અનુભવી શકાય છે, ચોક્કસ અનુભવી શકાય છે, માત્ર શરત એટલી છે કે સરોવરના કિનારે સાક્ષીભાવે બેસવાનું છે અને ‘મન’ ને દેશનિકાલ કરવાનું છે.

કાવ્યના બીજા ચરણમાં [અંતિમ 5 લીટીમાં ] વિચારબીજ થોડું ગહન બને છે. સરળ ભાષામાં તેને રજૂ કરવું મારી તાકાત બહારનું કામ છે, પરંતુ વાત અત્યંત મહત્વની છે. અહીં ભાષાની [ communication ની ] મર્યાદાની વાત છે. Name એટલે મૂળ તત્વ. શુદ્ધ તત્વ. ઉદાહરણ તરીકે પ્રેમ. એવું મૂળ તત્વ કે જેનું નામ લેતા જ એક સમગ્ર વૈશ્વિક ભાવ – [ પ્લેટો ની ભાષામાં Ideal Form ] અભિપ્રેત થાય છે. એ મૂળ તત્વ અને તેનું નામ પડતા જ આપણી અંદર અનુભવાતી અનૂભૂતિ અવિભાજ્ય છે. આમ મૂળ તત્વો અનાદિકાળથી જડબેસલાક અને નિત્યસત્ય છે. જયારે આપણે, આપણી ભાષા [ કોઈપણ સ્વરૂપમાં – in any form of communication ] તે તત્વને વર્ણવવામાં અસમર્થ થઈ જાય છે ત્યારે મૂંઝવણો અને ગેરસમજોનો પર નથી રહેતો. આથી જ હું પ્રત્યેક વસ્તુ ને તેની ‘suchness’ [ તથતા – અર્થાત મૂળભૂત સ્વરૂપમાં ] માં કઈ રીતે જાણી શકું ? – ત્યારે કે જયારે પ્રચલિત ભાષામાંથી કોઈપણ મૂળ તત્વના સાચા નામને ઓળખીને તે દ્વારા તે મૂળતત્વની અનુભૂતિ કરી શકું ત્યારે. આ માટે ‘નેતિ નેતિ ‘ નો માર્ગ શ્રેષ્ઠ છે જેમાં વ્યક્તિ ભાષાના[expressions ના ] આવરણો દૂર કરતી કરતી અંતે મૂળ તત્વ સુધી પહોંચી શકે છે જ્યાં ‘શૂન્યતા’ છે….. Emptiness છે….. અર્થાત કોઈપણ ‘મન’ નો કલબલાટ નથી, વ્યાખ્યાઓ નથી,પૂર્વધારણાઓ નથી, માત્ર મૂળ તત્વ છે કે જે અસ્તિત્વથી ભિન્ન નથી. Direct experience છે.

હું મારી મર્યાદા માટે ખેદસહિત સભાન છું, ખૂબ જ અસ્પષ્ટ રીતે હું રજૂઆત કરી શક્યો છું. સૌના સૂચનોની રાહ જોઇશ……

Comments (3)

ન્યાય-દંડ – રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર [ અનુ – નગીનદાસ પારેખ ]

તારો ન્યાયનો દંડ પ્રત્યેકના હાથમાં
તેં પોતે અર્પણ કરેલો છે.
પ્રત્યેકની ઉપર હે રાજાધિરાજ !,
તેં શાસનભાર નાખેલો છે.
એ તારા મોટા સન્માનને, એ તારા કઠણ કાર્યને,
તને નમસ્કાર કરીને વિનયપૂર્વક શિરોધાર્ય કરું;
તારા કાર્યમાં કદી કોઈથી ન ડરું.

હે રુદ્ર ! ક્ષમા જ્યાં ક્ષીણ દુર્બળતા ગણાય
ત્યાં હું તારા આદેશથી નિષ્ઠુર થઈ શકું.
તારા ઇશારાથી મારી જીભ પર સત્યવાકય
તીક્ષ્ણ ખડ્ગની પેઠે ઝળહળી ઊઠે.
તારા ન્યાયાસન ઉપર પોતાનું સ્થાન લઈને તારું માન રાખું.

અન્યાય જે કરે છે,
અને અન્યાય જે સહે છે,
તેને તારી ઘૃણા ઘાસની પેઠે બાળી નાખે છે.

– રવીન્દ્રનાથ ઠાકુર [ અનુ – નગીનદાસ પારેખ ]

ગુરુદેવ જાણે કે વાચકની પરીક્ષા લે છે ! સત અને અસતની લડાઈ માનવજાત જેટલી જૂની છે. ઘણીવાર અન્યાયનો ભોગ બનનાર વ્યક્તિ અથવા વ્યક્તિ-સમૂહ હિંમતભેર અન્યાયનો સામનો કરવાને બદલે એ કામ પ્રારબ્ધ ઉપર છોડી દે છે – ‘ આતતાયીને સજા ઉપરવાળો કરશે ‘ – એમ મન મનાવે છે. કાવ્યના પ્રથમ અર્ધમાં કવિ એ માનસિકતા સામે લાલબત્તી ધરે છે.

ક્ષમા કોણ આપી શકે ? – જયારે સત્યમાર્ગી એવી શક્તિશાળી પરિસ્થિતિમાં હોય કે જ્યાંથી એકીઝાટકે તે આતતાયીનો વધ કરી શકે તેમ હોય, ત્યારે જો એ આતતાયીને ક્ષમા આપવાનો નિર્ણય કરે તો તે સાચી ક્ષમા. બાકી ગૅસચૅમ્બરના ઊંબરે ઊભેલો લાચાર યહૂદી કહે કે -‘ હું હિટલરને ક્ષમા આપું છું ‘ – તો તે આત્મવંચનાથી વિશેષ કંઈ જ નથી. આથી જ સન્માર્ગીઓનું અનિવાર્ય કર્તવ્ય છે કે સંગઠિત થઈને આતતાયીનો વધ કરવો.

અંતિમ ચરણમાં સંદેશ તો સ્પષ્ટ છે કિન્તુ ઈશ્વરને ઘૃણાના કર્તા તરીકે આલેખ્યો છે. ઈશ્વરની પરિક્લ્પનામાં તેને સ્નેહ-ઘૃણાથી પર કલ્પવામાં આવે છે. આ ગુત્થી હું સુલઝાવી શકતો નથી.

Comments

Page 2 of 69123...Last »